مستقل از اينکه اين انتخابات به نفع کدام جناح طبقه حاکم تمام ميشود٬ سوالات واقعى طبقه کارگر و نسل جوان در فرانسه پاسخ نخواهد گرفت. وعده هاى انتخاباتى بعد از پايان اين مسابقه و هيجان کاذب جائى گم و گور ميشوند و حقايق اجتماعى بار ديگر خود را ديکته ميکنند. کارگران در فرانسه و اروپا و آمريکا بايد براى فراتر رفتن از وضع موجود٬ از چهارچوبهاى پارلمانى و مقدورات طبقه حاکم عبور کنند. دير زمانى است که انسانيت در دمکراسى نيابتى در خدمت قوانين حاکم به حرکت و کسب سود سرمايه لگد مال شده است و پارلمان دريچه اى به دخالت طبقه کارگر و مردم در بهبود و تغيير اوضاعشان نيست. طبقه کارگر براى دادن يک پاسخ ريشه اى به معضلات موجود بايد پرچم کمونيستى کارگرى آزادى جامعه را برافرازد و حزب کمونيستى کارگرى خود را برپا کند. اين سيکل باطل انتخاب ميان دو جناح طبقه حاکم٬ تنها با دخالت وسيع و مستقل طبقه کارگر ميتواند بسته شود.  

حجاب٬ جنگى روزمرهدور ديگرى از بگير و ببند و پرونده سازى و جريمه و لومپنيزم اسلامى در خيايانهاى شهرهاى ايران عليه زنان شروع شده است. اينروزها همه جا صحنه حمله به زنان “بد حجاب” است. در همين روزها حکم زندان براى دو تن از فعالين حقوق زن٬ نوشین احمدی خراسانی و پروین اردلان را با بهانه هاى نخ نما اعلام کردند. ما از سالهاى قديم گفته ايم که حجاب در جامعه ايران يک بارومتر سياسى است و تشديد دعوا برسر حجاب معانى سياسى روشنى دارد. ترديدى نيست که جمهورى اسلامى پذيرفته است و يا ميداند که نميتواند آنطور که ميخواست زنان را مجبور به رعايت پوشش اسلامى و قوانين ارتجاعى اش کند. آپارتايد اسلامى در ايران به مصافى روشن طلبيده شده و هر روز اين جنگ ابعاد گسترده ترى مييابد. از روز جهانى زن چيزى نگذشته است. همه ديدند که حرف دل جامعه و زنان کدامست! در دانشگاه شيراز وقتى “مرامنامه اخلاقى” و حکومت نظامى اعلام ميکنند با واکنش هزاران نفره دانشجويان و پاسخ “دانشگاه پادگان نيست” روبرو ميشوند. دانشگاه پادگان نيست٬ دانشگاه مسجد نيست٬ آپارتايد در دانشگاه جائى ندارد. جنگ برسر حجاب و تحميل ارزشهاى ارتجاعى و ضد زن اسلامى و مقاومت ومقابله با آن يک تاريخ ممتد است که امروز در مرحله پخته تر و خودآگاه ترى قرار دارد. اين جنگ يک رکن مهم جنبش آزادى و برابرى براى نفى ارتجاع اسلامى در ايران است. اخبار چند روز اخير و تشديد حمله به زنان در خيابانها و اعمال محدوديتهاى ويژه در ادارات و دانشگاهها٬ نشان اين حقيقت است که جنبش ضد آپارتايد جنسى به وسعت جامعه در حال گسترش است.  اين رويدادها براين واقعيت تاکيد ميکنند که مردم نه فقط تسليم نشده اند بلکه هر روز تعرض ميکنند.  اينروزها فرصتى است براى تجمع و مقابله با نيروهاى رژيم در خيابانها. فرصتى است براى واکنش مناسب به دستگيريها و زندان کردن ها. دانشجويان دانشگاه مازندران و بابلسر و دانشگاه شيراز واکنش بسيار خوب و موفقى نشان دادند و عاملى براى گسترش حرکت در دانشگاههاى کشور شدند. کمپين آزادى محمود صالحى و عکس العمل فورى در اين زمينه٬ پاسخ روشن کراگران به تعرض رژيم به فعالين کارگرى در آستانه اول مه بود. بايد جنبش آزادى زن پاسخى مشابه به اذيت و آزار زنان٬ دستگيرى و زندان٬ از جمله براى محکوم کردن نوشین احمدی خراسانی و پروین اردلان بدهد. مسئله آزادى دستگير شدگان بايد به صدر هر اعتراض در گوشه و کنار کشور برود. نامه سرگشاده دانشجويان دانشگاه بابلسر نمونه اى از يک حرکت سنجيده است. اين جنبش گسترده آزادى و برابرى است که در جبهه ها و سنگرهاى مختلف با ارتجاع اسلامى و سرمايه دارى ميجنگد و ضرورى است براى تقويت اين مبارزه٬ هر جا و همه جا٬ تريبون دفاع از آزادى و حقيقت و اعلام حمايت و همبستگى برپا شود. جنگ روزمره رژيم با زنان برسر حجاب يک گوشه جنگ روزمره با خواست عميق سرنگونى آپارتايد اسلامى است. هر نوع پيشروى و پيروزى ما در اين مبارزه کل جنبش اعتراضى را بسرعت جلو ميراند و پايه هاى ارتجاع اسلامى را به لرزه در ميآورد. از جنبش آزادى زن فعالانه دفاع کنيم!   

دانشجويان و اول مه وقايع اخير در دانشگاهاى مازندران و شيراز و تهران٬ حاکى از آن است که حرکت پرشور ۱۶ آذر و هشت مارس ادامه دارد. اين دستاوردها بايد در اول مه در ارتفاع بالاترى قرار گيرند. جنبش کارگرى ايران نيازمند يک حمايت گسترده و همه جانبه دانشجويان است. چپ و آزاديخواهى در دانشگاه بايد در اول مه امسال سنگ تمام بگذارد. کمپين آزادى محمود صالحى و کليه دستگير شدگان اعتراضات اخير را گسترش دهد و بر ضرورت و فوريت رفع تبعيض و برپائى جامعه اى انسانى و آزاد و برابر تاکيد کند. در اول مه دانشگاهها بايد به مسائل سياسى روز جامعه پاسخ دهند. عليه جار و جنجال اتمى و تحريم اقتصادى و تهديد جنگ سخن بگويند. تقابل و ضديت اين سياستها را با منافع مردم ايران و لطمات تاکنونى آنرا تصريح کنند. لازم است با برافراشتن هويت جهانشمول انسانى در مقابل موج تبليغات ارتجاعى رنگارنگ ناسيوناليستى بايستيم. سياست فقط در کنفرانس مونيخ و شرم الشيخ و توسط نمايندگان تروريسم و ميليتاريسم و آدمکشى حرفه اى تدوين نميشود٬ ميتواند و ضرورى است که توسط جنبش مستقل و آزاديخواهانه مردم تعيين شود. ميتوان و بايد بازى بالائى ها را بهم زد. اول مه روز اينکار است. بايد به استقبال گسترده اول مه رفت. جنبش کارگرى در اينروز پرچم آزادى جامعه را برميافرازد و دانشجويان لازم است با تمام قدرت پشت جنبش کارگرى و خواستهاى راديکال و انسانى اش بروند. جنگ برسر اول مه را زودتر رژيم اسلامى با دستگيرى محکود صالحى شروع کرده است. جنگ با زنان و حق طلبى را رژيم در خيابانها و دانشگاهها شروع کرده است. هدف اينست که اول مه را کنترل کند و فضاى بگير و ببند و مذاکره و تهديد را تثبيت کند. فى الحال در هر سنگر در مقابل مردم با مقاومت و گسترش اعتراض روبرو شده است. اول مه بايد جمهورى اسلامى پاسخ يکجا و متحدانه ما را بگيرد. عليه اختناق و ارتجاع٬ عليه پادگان و مسجد کردن دانشگاه٬ عليه آپارتايد و حجاب٬ عليه نابرابرى و استثمار و فقر٬ عليه سرمايه دارى٬ عليه دو قطب ارتجاعى و تروريستى و سياستهاى اتمى- تحريم اقتصادى- جنگ! اول مه ميتواند روز دخالت گسترده جنبش کارگرى و توده هاى وسيع طبقه کارگر٬ روز شرکت گسترده معلمان٬ زنان٬ دانشجويان و جوانان عليه اوضاع موجود و تعيين صورت مسئله سياسى و مستقل مردم باشد. دانشگاهها بايد در اين روز سهم درخور خود را ادا کنند. اول مه جشن ماست٬ به استقبال جشن انسانيت پيشرو برويم!   

ديوار آپارتايد نظم نوينىدمکراسى موشک کروزى و سياست بمباران پيشگيرانه هر روز ميوه جديدى ميدهد؛ در عراق “بنا به مصالح امنيتى” دور شهر اعظميه را ديوارى به ارتفاع سه متر و طول پنج کيلومتر ميکشند. نيروهاى نظامى آمريکا که نميدانند با اين همه بمب و انتحار و انفجار روزانه چه خاکى برسرشان حتى براى حفظ امنيت گرين زون و پارلمان عراق بزنند٬ به فکر ديوار کشى شبانه و زندانى کردن و جدا کردن شهروندان عراق از هم افتاده اند. ديوار اعظميه و ديوار اسرائيل دو مدال دمکراسى نظم نوينى است که بايد فدراليستهاى غير مسئول و تمام طرفداران پنتاگون در اپوزيسيون ايران٬ که استراتژيشان را به “راه حل” آمريکا و شريک شدن در اين لجنزار گره زده اند٬ کمى کلاهشان را بالاتر بگيرند. اين اقدام بحدى چندش آور است که نورى مالکى با توجيه “به کاهش تنش فرقه اى کمک نميکند”وعده توقف آنرا داد. نکته اما افاضات ديپلماتيک مرتجعينى نيست که دسته جمعى اين وضعيت را براى مردم عراق بوجود آورده اند٬ نکته اينست که دمکراسى موشک کروزى و سياستهاى نظم نوينى تا چه اندازه ظرفيت جنايت و واپسگرائى را دارد و نيروهاى طرفدار آن تا چه اندازه ضد جامعه و غير مسئول و ضد منافع ساده و پايه اى مردم هستند. اين واقعه براى مردم ايران البته بسيار آموزنده است. در پس جنگ و صلح خامنه اى – بوش و تبليغات ناسيوناليستى و در مقابل کسانى که تلاش دارند “فرشته نجات” آمريکا را در متن استيصال و فقر به مردم تحميل کنند٬ بايد بسرعت نيروى وسيع براى به شکست کشانيدن استراتژى نظم نوينى و سرنگونى جمهورى اسلامى توسط يک انقلاب کارگرى را بميدان کشيد. در ايران فقط کمونيسم ميتواند از تکرار عراق جلوگيرى کند.  

اعتصاب معلمان و اعتصاب شکنان بسيجىمعلمان کشور طى بيانيه اى به ادامه اعتصاب و عدم حضور در کلاسها در روز يکشنبه نهم ارديبهشت٬ و اجتماع در روز چهارشنبه دوازدهم ارديبهشت در شهرستان ها در محل ادارات آموزش پرورش  و در مراکز استان ها در محل سازمان های آموزش و پرورش از ساعت۹ تا ۱۲ تاکيد کردند. اين بيانيه تصريح ميکند که در صورت نگرفتن پاسخ معلمان سراسر کشور روز سه شنبه هيجدهم ارديبهشت در مقابل مجلس رژيم اسلامى اجتماع ميکنند.   

رژيم اسلامى براى مقابله با اعتصاب معلمان ميخواهد با به بميدان آوردن بسيجيهاى اعتصاب شکن  مقابله کند. مبارزه دوره اخير معلمان يکى از توده اى ترين و وسيع ترين اعتراضات چند دهه اخير است و بسيار روشن است که روشهاى کلاسيک بورژوازى براى مقابله با اعتصاب و اينجا از اعتصاب شکن بسيجى کارى ساخته نيست. نکته جالب اينست که اعتصاب در شرع انور اسلام “حرام” و غير قانونى است اما روزى دهها اعتصاب صورت ميگيرد. ترتبيت اعتصاب شکن بسيجى براى معلم اعتصابى نشان ميدهد که رژيم اسلامى توانائى مقابله با نفس اعتصاب را ندارد لذا با قبول دوفاکتوى آن به روشهاى کلاسيک مقابله با اعتصاب رو آورده است. مقابله سياسى با اعتصاب شکن يک جزو اعتصاب است. معلمان بايد اين سياست ارتجاعى را به شکست بکشانند. اما دانش آموزان در اين ميان نقش مهمى دارند. دانش آموزان در ايندوره از معلمان حمايت کردند و اينبار با عدم حضور يکپارچه در کلاسها ميتوانند پاسخ دندان شکنى به اعتصاب شکنان بسيجى جمهورى اسلامى بدهند.***

حميد کارگر عزيز٬با تشکر از نامه مسئولانه شما. من هم فکر ميکنم دامن زدن مصنوعى به اختلافات سياسى در يک حزب کمونيستى مسير لاينحل شدن اختلافات فيمابين را هموار ميکند و اين متاسفانه يک گرايش قوى در حزب است. نظر خود من اينست که برسميت شناسى فراکسيون٬ تعريف مجارى علنى و رفيقانه و متمدنانه براى طرح مباحث در کنار فعاليت مشترک و پايبند بودن به مناسبات حزبى٬ اجازه ندادن به بروز فضاى فالانژيستى و غير مسئولانه٬ جزو بديهى ترين و کمونيستى ترين و حزبى ترين کار ميبود. اگر کسى بخودش و موقعيتش شک نداشته باشد و بقولى با سلاح اقناع و مجاب کردن به ميدان بيايد٬ معضلات بسيار پيچيده را ميتواند ساده حل کند. اما اگر اينطور نميشود٬ شما و ما در مقابل يک دو راهى قرار ميگيريم که عليرغم ميلمان ناچار به انتخاب هستيم. اين را بايد همه ما متوجه باشيم که هيچ کسى را بدليل طرح نظريات کمونيستى و انتقاد کمونيستى با هر استدلالى نميتوان محکوم کرد. اگر هم چنين کارى با هر بيانيه و مقاله و شعار و غيره هم در کوتاه مدت عملى باشد و نيروئى را بسيج کند٬ نه آن نيرو نيروى کمونيسم ميشود و نه حقايق براى هميشه پنهان ميمانند. من هم اميدم اينست که رفقاى مسئولى مانند شما منافع استراتژيک تر و جنبشى تر و حزبى کمونيسم کارگرى را قطبنماى حرکتشان قرار دهند و با تغيير رفتار کنونى راهى منصفانه و کمونيستى براى برون رفت از وضعيت فعلى بيابند. فراکسيون و جمع ما و نظرياتمان مکتوب و مدون است. انتقادات ما پرچمى است که منصور حکمت در اين حزب بارها مطرح کرده است. در عين حال بايد متوجه بود که نه فقط ما بلکه هر انسان جدى ديگر٬ حاضر نميشود عقايدش را زمين بگذارد. يک سياست مسئولانه اينست که اختلاف سياسى واقعى را برسميت بشناسد و در جهت کمرنگ کردن اختلافات و حل آنها در مجارى واحد حزبى حرکت کند. اميدى ندارم اما بگذاريد همراه شما اميدوار باشيم. با احترام٬ سياوش دانشور 

رياضىبا درود بر شما. جناب دکتر جوادى! رياضى هستم از پناهجويان سال ۱۹۹۹ در پاکستان. پس از فعاليتهاى زياد دوستان ….. به هندوستان آمدم. مدت سه ماه است که اينجا هستم. بعد از اعتراضات پناهجويان در سال ۲۰۰۰ از يو ان پاکستان پاسخ منفى دريافت کردم و در حال حاضر مدت ۸ سال است که از وطن دور و بلاتکليف آواره اين کشورها هستم. از شما هموطن عزيز تقاضا همکارى را دارم. اميدوارم به عنوان يک ايرانى مشکلات يک پناهجو را درک کنيد. پيروز باشيد.  

آقاى رياضى عزيز٬موقعيت شما يک نمونه از موقعيت هزاران پناهجوئى است که از دست ارتجاع اسلامى گريخته اند. به شما پيشنهاد ميکنم که با فدراسيون سراسرى پناهندگان تماس بگيريد. دوستان فدراسيون بنا به اطلاعات و فوکوس شان روى اين عرصه ميتوانند بهتر شما را کمک کنند.  

مختار زحمتآقای دانشور لطفا این سئوال را در نشریه تان جواب بدهید. من قبل از نقد شما بر قطعنامه حزب كمونیست كارگری، آن را به خوبی مطالعه نكرده بودم. اما بعد از نقد شما آن را با قعطنامه مقایسه كردم. شما به عنوان سردبیر نشریه چگونه به خودتان اجازه دادید كه این همه غرض ورزی بر علیه حزب كمونیست كارگری چاپ بشود. قطعنامه حزب را به دلخواه خود قیچی كرده اید كه بتوانید آنرا نقد كنید. آخر این همه غرض ورزی بر علیه حزب در خدمت چه منفعتی است؟ دل چه كسی را می خواهید به دست بیاورید؟ لطفا یك بار دیگر آنجائی كه عمدا به جای “سیاستهای نظم نوینی” را با نقطه چین پر كرده اید را بخوانید و به خوانندگانتان جواب بدهید. چگونه می توانید سابقه كمونیستی خود را به این ارزانی بفرشید. نمی دانم اسم را چه بگذارم.  

دوست گرامى مختار زحمت٬با تشکر از اظهار نطر شما. پاسخ على جوادى ضميمه است؛ دوست عزیز: با تشکر از نامه شما. اشاره شما به قسمت نقطه چین شده ربطی به نقد ما به قطعنامه ندارد، به همین علت به دلیل روان کردن خوانایی نقاط تاکید نقد نقطه چین ها اضافه شده است. فراموش نکنید که ما بر خلاف روش رفقای رهبری کنونی حزب متن کامل قطعنامه دفتر سیاسی را نیز در کنار نقد خود در نشریه “برای یک دنیای بهتر” درج کرده ایم. آیا رفقای رهبری حزب حاضرند نقد خودشان را در کنار نقد ما توزیع کنند؟ اما برای درک بهتر مساله لطفا نقطه چین ها را پر کنید، مجددا منصفانه به متن انتقادی ما نگاه کنید، مشاهده خواهید کرد که تغییری در مضمون نقد ما ایجاد نمیشود. مختصرا باید بگویم که نقد ما به متد برخورد قطعنامه به مساله عوارض “بحران اتمی”، از جمله تحریم های اقتصادی، است. بر خلاف سیاست تاکنونی حزب،  قطعنامه اخیر دفتر سیاسی به تاٽیر تحریم اقتصادی از جنبه ٽبات و بی ٽباتی رژیم اسلامی می پردازد. و به قول رفیق فاتح بهرامی در زمینه عوارض تحریم بر زندگی مردم “سکوت” میکند! این نگرش جریانات راست پرو غربی به مساله تحریم اقتصادی است. مساله اینجاست که کمتر جریان ضد اجتماعی و مدافع تحریم اقتصادی از تاٽیر “مٽبت” آن بر زندگی مردم صحبت میکند. همه این جریانات نگاه را متوجه تاٽیرات تحریم اقتصادی بر ٽبات و بی ٽباتی رژیم اسلامی میکنند.  این نگرش مورد نقد ماست. تحریم یک سلاح کشتار و جنایت علیه مردم است. ما از سابقه کمونیستی خود به دقت در فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری دفاع میکنیم. خاطر جمع باشید. از نگرانی و همدردی شما در این زمینه به هر حال متشکرم. 

آقاى جوادىلطفا ميل زدن را متوقف کنيد٬ شما بنظر من يک مرتجع هستيد و نميخواهم از شما چيزى بشنوم. احترام٬ احمد نيکوبين (متن اصلى انگيسى است) 

آقاى احمد نيکوبيننامه هاى شما بسيار پروکاتيو هستند. البته برسميت ميشناسيم که افرادى پيدا شوند و کمونيستهائى باسابقه روشن را “مرتجع” بنامند. اين هم نوعى سياست و نوعى فرهنگ سياسى است که البته ما با آن بيگانه ايم. اسم شما از ليست اى ميل پاک ميشود٬ اما شما ميتوانيد کماکان به نوشتن اين نامه ها ادامه دهيد و ما آن را منتشر ميکنيم. دستکم ميتواند يک فرهنگ سياسى معين را به جامعه معرفى کند. موفق باشيد.  

Bottom of Form

با سلام، خسته نباشید. من سارا … هستم. لیسانس کامپیوتر. من از موضوعاتی که شما مطرح کردین خوشم آمد. یعنی اینها حقیقتهایی بودند که معمولا هیچوقت به آنها توجهی نمیشد. بعد از خواندن مطالب شما تصمیم گرفتم با شما همکاری کنم. و در انتشار این مطالب هر کمکی میتونم انجام بدم. من تسلط کامل به برنامه نویسی و طراحی وبسایت دارم و کارهایی از جمله خبرنگاری و … هم قبلا انجام داده ام. اگر شما مایل باشید من میتوانم هم برای سایت شما مطالب جمع آوری کنم هم یک سایت کامل و جامع نوشته و روی سایت شما پیاده کنم. چون در حال حاضر سایت شام جذاب و کامل نیست. ممنون سارا 

سارا عزيز٬از حسن نظر شما نسبت به موضوعات مطرح شده توسط فراکسيون خوشحاليم. بدون شک ما به کمک شما و هزاران دوست عزيز مانند شما نياز داريم. در زمينه تهيه يک سايت حرفه اى همينطور. حق با شماست٬ سايت ما در شکل مينيمم شروع بکار کرده و بايد متحول شود. از پيشنهاد شما استقبال ميکنيم. در هماهنگى باهم ميتوانيم روى فرم و طرح پيشنهادى مطلوب مورد نظرتان کار کنيم. نشريه را به دست دوستانتان برسانيد و در مورد مسائل مطرح شده اظهار نظر و دخالت کنيد. با احترام٬ سياوش دانشور  

با درودخواهشمندم نشريات٬ بيانيه ها و اطلاعيه هاى حزب و فراکسيون را در آستانه اول مه به طور دائم براى يکى از رفقاى فعال چپ کارگرى به آدرس ….ارسال کنيد تا در اختيار ديگر فعالين کارگرى که به اينترنت دسترسى ندارند قرار دهند. با سپاس فراوان٬ روزبه. 

روزبه عزيز٬با تشکر و خسته نباشيد. اقدام شد. سلام ما را به همه دوستان برسانيد. به اميد يک اول مه پرشکوه و سوسياليستى. همينطور برنامه هاى تلويزيونى يک دنياى بهتر در مورد اول مه شروع شده است. پيروز و موفق باشيد.  

حميد به آذر ماجدى من بسیار علاقمند به فعالیت در حوزه سوسیالیسم و برابری انسانها میباشم٬ لذا اطلاعات من در این زمینه بسیار اندک بوده واینجانب هیچگونه دسترسی به اینگونه کتابهای راهنما ندارم. من ساکن ایران و آذربایجان می باشم. لذا در صورت صلاحدید مرا یاری کنید. بسیار از شما سپاسگزارم.  

حميد عزيز٬آثار منصور حکمت و نشريات يک دنياى بهتر را بخوانيد. کمونيسم کارگرى پيشرو ترين ادبيات سوسياليستى و کمونيستى معاصر است. در کنار اينها مطالعه مستقيم آثار مارکس – و نه روايتهاى دست چندم از مارکس – ضرورى است. نشريات برايتان ارسال ميشود. در هر مورد بيشتر صحبت ميکنيم.   

سياوش دانشور گرامىنشريه شما و فراکسيونتان را دنبال ميکنم. به دوستان دور و بر هم ميل ميکنم. دستتان درد نکند. در مورد جنبش کارگرى و چگونگى تشکل و تقويت آن و چپ در دانشگاه بيشتر حرف بزنيد. آرزوى موفقيت برايتان دارم. دوست قديمى شما رضا.  

رفيق رضا عزيز٬متشکر از اظهار نظرتان و زحمتى که براى توزيع نشريه ميکشيد. حتما نظر ديگر دوستان را بپرسيد و به اطلاع ما برسانيد. در مورد مباحث و سياستهاى سازماندهى کمونيستى کارگرى در جنبش کارگرى و همينطور پيشروى چپ در دانشگاه و تدوين يک استراتژى جامع حتما کار ميکنيم و در نشريه مبسوط بحث ميکنيم. قربانت٬ سياوش دانشور  

فرانک عزيز٬سرى نشريات يک دنياى بهتر برايتان ارسال شد. براى دوستانتان هم بفرستيد و درمباحث نشريه شرکت و اظهار نظر کنيد. پيروز باشيد.  

سلام٬ من بواسطه يک دوست با شما و اى ميلتان آشنا شدم و ميخواهم لطف کنيد و در باره جامعه سوسياليستى اطلاعاتى به من بدهيد٬ هرچند تا حدودى آشنا هستم ولى مشتاقم من را بيشتر راهنمائى کنيد و در ضمن شرايط عضويت در چنين تشکيلاتى را برايم توضيح دهيد. منتظر ياريتان هستم. 

دوست عزيز٬از آشنائى با شما خوشحاليم. در مورد سوسياليسم و مسائل مربوط به سوسياليسم بايد مشخص حرف زد. مايليم سوالات شما را بشنويم تا بحث دقيق تر پيش رود.. اما خيلى موجز٬ رکن اصلى جامعه سوسياليستى٬ برخلاف جامعه سرمايه دارى که توليد را براساس سود سرمايه سازمان داده و مالکيت وسائل توليد رفع نيازهاى بشر خصوصى است٬ سازمان دادن توليد اجتماعى براساس رفع نياز همگان و اشتراکى کردن وسائل توليد و تبديل آن به ثروت و دارائى کل جامعه است. در قلمرو سياسى نظام شوراها با دخالت مستقيم و مستمر شهروندان در مورد سازماندهى جامعه تصميم ميگيرند. هدف سوسياليسم٬ برخلاف سرمايه دارى که انسانها را از همنوع و وسائل کار و محصول کار بيگانه کرده و در انفراد خود آنها را منکوب کرده است٬ تامين شرايط شکوفائى ورشد فرد و جامعه و تامين نيازهاى مادى و معنوى و سعادت و خوشبختى همگان است. جامعه سوسياليستى جامعه اى آزاد و برابر است که هويت انسانى از زندان قالبهاى بازار و مالکيت آزاد ميشود. رفع تبعيض و نابرابرى و انقياد سياسى و استثمار اقتصادى و تامين يک رهائى همه جانبه و وسيع امر فورى جنبش اجتماعى کمونيستى کارگرى است. اين جامعه انسانى و آزاد را بايد خود انسانها ساخت و اين تنها با تصميم و اراده و پراتيک انسانى در ظرفيتهاى مختلف ممکن است. عضويت در حزب ساده است؛ هر کسى با اهداف اجتماعى حزب موافق است ميتواند عضو حزب شود و بعنوان عضو دخالت و فعاليت کند. ***

جناب رئيس جمهور،کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های کارگری(آی تی يو سی) بی نهايت نگران وخامت دائمی وضعيت حقوق اتحاديه کارگری و ساير حقوق بنيادين بشر در جمهوری اسلامی ايران است. در دو هفته گذشته روزانه از دستگيريهای اعضای اتحاديه های کارگری توسط دولت شما در شهرهای مختلف ايران گزارش رسيده است.اين سرکوب بويژه جنبش مستقل معلمان و گروهی از فعالان اتحاديه های کارگری را که جمعا به “گروه هفت نفره سقز” معروف هستند هدف قرار داده است. اين گروه سالهاست که آماج آزارهای بی رحمانه و وحشتناک قضايی هستند. ما برای اين باور خود دلايل محکمی داريم که اين افزايش ناگهانی سرکوب ضد کارگری به اين جهت طراحی شده است تا پيشاپيش، قبل از روز جهانی کارگر؛اول ماه می 1386، جنبش مستقل کارگری را در ايران از ترس به رخوت و تسليم وادارد. جنبش بين المللی اتحاديه های کارگری به سهم خود مصمم است از کارگران ايران و خواسته های بحقشان در برگزاری آزادانه روز اول ماه می بدون ترس از دستگيری و ساير آزار و اذيت ها حمايت کامل سياسی و اخلاقی کند. 

در عين حال من به اين جهت می نويسم که به شما برای آزادی فوری همه فعالان و رهبران کارگری بازداشت شده توصيه کنم. همزمان احساس می کنم مجبورم باطلاعتان برسانم که بخاطر حملات جديد توسط مقامات ايران عليه فعاليتهای بحق مشروع اعضای اتحاديه های مستقل کارگری در ايران من هيچ گزينه ديگری بجز طرح يک شکايت رسمی و جديد عليه دولت شما به بخش مربوطه در سازمان جهانی کار ندارم. شکی وجود ندارد که در نتيجه اين شکايت وجهه کشور شما در نظر جامعه بين المللی در حوزه حقوق بشر و حقوق اتحاديه های کارگری خراب خواهد شد. 

١- دستگيری رهبران و اعضای انجمن های مستقل معلمانهمانطور که بدون شک جنابعالی آگاهی کامل داريد صدها نفر از رهبران و اعضای سازمانهای معلمان در شهرهای مختلف ايران از زمانی که در 18 اسفند ماه 1385، عليه کوتاهی مجلس در تصويب لايحه نظام پرداخت همآهنگ در سراسر کشور تظاهرات عمومی کردند تاکنون دستگير شده اند. معلمان از زمان آغاز به کار جمهوری اسلامی در ايران برای دستيابی به حقشان در دستمزد برابر با ساير کارکنان دولت، افزايش مستمر دستمزد و حق تشکيل اتحاديه های کارکنان مبارزه کرده اند. لايحه نظام پرداخت همآهنگ حداکثر اميد معلمان در سراسر ايران برای دريافت دستمزدی معقول است. معلمان همواره در دستيابی به اين حقوق فعالانه مبارزه کرده اند و بطور مکرر حداقل از بهمن ماه 1381 مورد سرکوب خشونت بار قرار گرفته اند. اما دولت شما سرکوب معلمان را از اسفند ماه 1385 بطور چشمگيری شدت داده است. 

در شب 18 اسفند ماه 1385 ،حوالی نيمه شب، عوامل لباس شخصی از وزارت امنيت و اطلاعات به خانه بيش از 20 نفر از رهبران اتحاديه های صنفی معلمان هجوم بردند که تعدادی از آنها عبارت بودند از آقايان علی اکبر باغانی دبير کل کانون صنفی معلمان ايران (اختصار انگليسی تی تی ای آی) و بهشتی سخنگوی اين کانون، و همچنين آقای عليرضا هاشمی دبير کل سازمان معلمان ايران (اختصار انگليسی تی ای) و آقايان محمد داوری و علی پورسليمانی اعضای شورای همآهنگی تشکل های صنفی معمان که متشکل از 34 تشکل صنفی معلمان است. همه آنها بدون هيچ حکم جلبی يا بدون اينکه تفهيم اتهام بشوند دستگير شدند و به مکانهای نامعلومی برده شدند. در حالی که همه آنها روز بعد آزاد شدند اما دوباره بسياری از آنها مجددا دستگير شدند. هر چند در اين ميان انجمن های معلمان توافق کردند که تا برگزاری جلسه ای که قرار بود در مجلس با شرکت وزير آموزش و پرورش در تاريخ 22 اسفند ماه 1385 برگزار شود همه اعتراضاتشان را به حالت تعليق در بياورند. اما يک روز قبل از آن ( روز 21 اسفند ماه) در شهر کرمانشاه مسئول کانون صنفی معلمان در کرمانشاه؛ آقای صادقی که قرار بود در جلسه مجلس شرکت کند به اتهام نامعلومی دستگير شد. زمانی که همه اعضای کانون صنفی معلمان در کرمانشاه به مسئولين در استان مراجعه کردند تا علت دستگيری را بدانند دو معلم ديگر به نام های آقايان حشمتی و توکلی بازداشت شدند. روز بعد در جلسه ای که در مجلس تشکيل شد، وزير آموزش و پرورش شرکت نکرد. رهبران سازمانهای صنفی معلمان به جای ايشان با نمايندگان وزارت اطلاعات و امنيت و نيروهای انتظامی در جلسه مواجه شدند. آنها تهديد شدند و سخنگوی هئيت رئيسه مجلس آقای کوهکن با آنها با بی احترامی کامل رفتار کرد. 

در نتيجه اين آشفتگی وضعيت در برگزاری جلسه گفتمان در مجلس، تجمع معلمان در مقابل مجلس برای 23 اسفند ماه برنامه ريزی شد. اين تجمع با يک سرکوب و خشونت حساب شده و برنامه ريزی شده توسط نيروهای امنيتی مواجه شد. شرح جزئيات اين حادثه � و بسياری از حوادث ديگری که در روزهای بعد از آن اتفاق افتاد- در شکايتی که بمنظور ارسال به سازمان جهانی کار در اين زمينه تهيه می شود ارائه خواهد شد. اما من در اينجا با شديدترين لحن ممکنه بازداشت بيش از 300 معلم را محکوم می کنم. تعداد پنجاه تا شصت نفر از آنها در مقابل مجلس بازداشت شدند که علی اکبر باغانی دبير کل و بهشتی لنگرودی سخنگوی کانون صنفی معلمان ايران، و عليرضا هاشمی دبير کل سازمان معلمان ايران نيز در ميان بازداشت شدگان بودند. 

ساير بازداشت شدگان در همان روز عبارت بودند از محمد داوري، علی پورسلماني، قشقاوي، بداغي، نورا.. اکبري، اکبر پروشي، محمد رضا خاکبازان، محمد باقري، احمد براتي، اکرم حسني، زهرا شاد، فرشته صباغي، نرگس پيله فروش. همچنين چهار نفر از دبيران مدارس نوجوان انقلاب شامل طاهري، قرجاوند، محمد بيگي، و نوروز و همچنين سجاد خاکسار که در حال تهيه گزارش برای نشريه “قلم معلم” بود بازداشت شدند. حدود 50 نفر از معلمان بازداشت شده شامل مسئولين انجمنهای صنفی معلمان با اتوبوس ابتدا به ادارات اطلاعات و امنيت در خيابان وحدت اسلامی و از آنجا به زندان مخوف اوين منتقل شدند. در 28 اسفند ماه رئيس قوه قضائيه آيت ا.. هاشمی شاهرودی تاکيد کرد که معلمانی که تظاهرات کردند از حقوق شهروندی برخوردارند و نبايد دستگير می شدند. ايشان به همه دادستانها دستور داد که معلمان بازداشتی را در حوزه سرپرستی خود آزاد کنند. عليرغم اين حکم چهارده نفر از رهبران اتحاديه های صنفی معمان برای مدت 16 روز در طی تعطيلات نوروزی سال نو، روزهايی که در زمره مهمترين تعطيلات در ايران است (از اول تا 13 فروردين ماه 1386) در زندان باقی ماندند . دولت شما بدنبال دستگيری توده وار معلمان در 23 اسفندماه، برای جلوگيری از اعتراضات بيشتر دستور داد که همه مدارس تهران قبل از تعطيلات نوروز يعنی از تاريخ 25 اسفندماه تعطيل شوند. 

معلمان و نمايندگان سازمانهای آنها به همان اندازه که فشار عمومی را برای تصويب لايحه نظام همآهنگ پرداخت توسط مجلس حفظ می کردند و بی وقفه با سرکوب قاطعانه دولت شما مواجه می شدند. حوادثی که جزئيات آن در شکايتی که برای ارائه به آی ال او در دست تهيه است ارائه خواهد شد دربرگيرنده موارد ذيل است: 

* دستگيری رهبران و اعضای کانون صنفی معلمان در شهر همدان در 18 فروردين ماه 1386 که اسامی 39 نفر از آنها در شکايت به آی ال او ارائه شده است. هر چند برخی از آنها از آن تاريخ به بعد آزاد شدند اما تا لحظه تهيه اين نامه هنوز بين 9 تا 15 نفر از آنها در بازداشت بسر می برند که علی صادقي، محمودي، انصاري، فروزانفر و رفاهيت از جمله آنها هستند. ما شرح جزئيات اين شرايط غير قابل پذيرشی که تحت آن اين افراد بازداشت شدند در اختيار داشته و به آی ال او ارائه خواهيم کرد.* حضور اجباری تعدادی از فعالان کانون صنفی معلمان ايران در دادگاه تهران در تاريخ 19 فروردين ماه 1386 و بدنبال آن بازداشت آنها در زندان اوين که محمد تقی فلاحي، سيد محمود باقري، و آقای منتجبی از جمله احضار و بازداشت شدگان هستند.* دستگيری سه تن ديگر از معلمان عضو کانون صنفی معلمان در 25 فروردين ماه به نامهای حميد پوروثوق، محمد رضا رضايي، و عليرضا اکبر نابی که با يک حکم اجباری برای بازجويی به دادگاه فراخوانده شده و بدنبال آن بازداشت و به اوين منتقل شدند.* تهديد و اخطار عليه اعتصاب کنندگان توسط مقامات امنيتی در قوچان در تاريخ 22 فروردين ماه 1386،  * احضار و بدنبال آن بازداشت دو تن از معلمانی که اسامی آنها نامشخص است در مرند در 26 فروردين ماه 1386،اخراج اجباری معلمانی که در اعتصاب اسلامشهر شرکت کرده بودند در 26 فروردين ماه 1386.* آخرين مورد که البته به معنای کم اهميت ترين مورد نيست، مربوط به بازداشت جديد دبير کل کانون صنفی معلمان آقای علی اکبر باغانی در محل کارش؛ مدرسه راهنمايی رشد در منطقه 7 تهران در تاريخ 27 فروردين ماه 1386 است. 

آقای رئيس جمهور، برای آی تی يو سی کاملا روشن است که همه اين دستگيری ها، تهديد ها و ساير اقدامات ارعاب آور عليه معلمان و نمايندگان سازمانهای مشروع آنها به اين خاطر طراحی شده است تا مانع آنها در دستيابی به حق بنيادينشان درآزادی تجمع و پيمان دسته جمعی شده و آنها را از اينکه در روز اول ماه می 1386 يا قبل از آن به يک اقدام جمعی دست بزنند، بترساند. چنين اقدامات نفرت انگيزی توسط همه اتحاديه های آزاد کارگری در سراسر جهان کاملا محکوم خواهد شد.  

سرکوب مجدد گروه “هفت نفره سقز“٢- آی تی يو سی همچنين از فشار مستمر عليه محمود صالحي، عضو موسس کميته انجمن صنفی کارگران نانوايی سقز (در استان کردستان)و عضو موسس و سخنگوی کميته همآهنگی برای ايجاد تشکلهای کارگری که مجددا در تاريخ 20 فروردين ماه 1386در محل انجمن کارگران نانوايی که در آن فعال بود، دستگير شد، بی نهايت اظهار ناخرسندی می کند. محمود صالحی به اداره دادستانی احضار و از آنجا به بازداشگاه منتقل شد. 

سابقه “گروه هفت نفره سقز” و محکوميت اوليه، ارديبهشت 1383 تا آذرماه 1384 

همانگونه که مطلع هستيد آی تی يو سی – يا همان آی سی اف تی يو سابق – پرونده محمود صالحی را به همراه شش فعال ديگر اتحاديه های کارگری که مشترکا به “گروه هفت نفره سقز” معروفند، از اول ماه می 1383 از نزديک دنبال کرده است. در اول ماه می 1383 هفت نفر از همکاران ما دستگير شدند و به تعدادی از جرايمی متهم شدند که همه آنها به فعاليتهای مشروع اتحاديه کارگری از جمله سازماندهی تجمع اول ماه می سال 1383 در سقز مربوط بود. آی سی اف تی يو بويژه از اين حقيقت متاسف شد که دستگيری اين گروه آشکارا بخاطر تماس با هئيت آی سی اف تی يو در ايران در تاريخ 10 ارديبهشت ماه 1383 مربوط می شد. در حقيقت، دادستان دادگاه انقلاب سقز علنا اين مورد را در جريان اولين دادرسی عليه محمود صالحی و همکارانش مطرح کرد. شما مطمئنا به ياد خواهيد آورد که همه اين هفت نفر پس از اعتصاب غذا در اعتراض به دستگيری خود و بدرفتاری در دوران بازداشت و بدنبال يک کارزار وسيع بين المللی اتحاديه های کارگری عليه دولت شما، با وثيقه ای سنگين آزاد شدند. 

در نتيجه دادگاه اوليه اين افراد که در فروردين ماه 1384 برگزار شد و قاضی آن طياری بود محمود صالحی در تاريخ 18 آبان ماه 1384 بخاطر “تبانی و توطئه در ارتکاب به جرم” به 5 سال زندان و سه سال تبعيد در شهر قروه محکوم شد. همکار ايشان جلال حسينی هم که عضو انجمن کارگران نانوايی شهر سقز بود به سه سال زندان محکوم شد در حالی که محسن حکيمي، برهان ديوانگر و محمد عبدی پور هر سه در 21 آبان ماه 1384 به دو سال زندان محکوم شدند. آنها به اتهام “تلاش برای بر هم زدن امنيت ملی با مشارکت در تجمع غير قانونی” ظاهرا جشن اول ماه می سال 1383 مجرم شناخته شدند. هادی تنومند و اسماعيل خودکام تبرئه شدند. به عبارت ديگر پنج نفر از گروه هفت نفره در مرحله اوليه دادرسی به اتهام فعاليتهای قانونی اتحاديه کارگری محکوم شدند در حالی که دو نفر ديگر تبرئه شدند. 

وکلای مدافع متهمين متعاقبا تقاضای تجديد نظر در احکام را به بخش 7 دادگاه تجديد نظر استان کردستان ارائه کردند. دادگاه تجديد نظر به رياست قاضی محمد مستوفی رئيس بخش 7 دادگاه تجديد نظر و دستياری مشاور دادگاه آقای حميد رضا حسن پور تشکيل شد. همه متهمين کاملا از همه اتهامات تبرئه شدند. 

ساير آزارهای قضايی “گروه هفت نفره سقز”، از مهرماه 1385 تا آذرماه 

آزارهای قضايی عليه “گروه هفت نفره سقز” عليرغم تبرئه در دادگاه تجديد نظر به اينجا ختم نشد. شما جناب رئيس جمهور مطمئنا به ياد خواهيد آورد که چگونه بعد ها آی سی اف تی يو، اتحاديه های ملی وابسته به آن در همه کشورهای دنيا، همچنين همه شرکای ما و فدراسيون های جهانی اتحاديه های کارگری (گافز) از زمان صدور اولين احکام به دفعات متعدد برای شما نامه نوشته اند.در واقع همه ما بطور منظم در دوره های متعددی که فقط می تواند تحت عنوان آزار عنان گسيخته قضايی عليه “گروه هفت نفره سقز” تشريح شود، به شما اعتراض کرده ايم . ما همچنين بعد از دومين آئين دادرسی تجديد نظر که در مهرماه و آبان ماه سال 1385 در جريان بود به اين اعتراضها ادامه داديم. 

آی تی يو سی مجددا يکبار ديگر در تاريخ 13 آذر ماه 1385 بعد از آنکه محمود صالحی در تاريخ 20 آبان ماه همان سال توسط دادگاه انقلاب بخاطر “تجمع در تبانی و توطئه عليه امنيت ملی”طبق ماده 610 قانون مجازات اسلامی به چهار سال زندان محکوم شد، به شما اعتراض کرد. ما همچنين احکامی که عليه جلال حسينی و محسن حکيمی در تاريخهای 20 آبان ماه و 7 آذر ماه سال 1385 صادر شد و طبق آن هر کدام به دو سال زندان به جرم مشابه محکوم شده اند را باطل می دانيم. ما از تبرئه محمود عبدی پور که پرونده اش مانند سايرين به دادگاه انقلاب سقز ارجاع شده بود بسيار سپاسگزاريم. اما محکوميت برهان ديوانگر را به دو سال زندان که حکم آن در 25 مهرماه سال 1385 صادر شد، محکوم می کنيم. 

تناقضات در آخرين دادگاه تجديد نظر، اسفند ماه 1385 

در آذرماه 1385 وکيل محمود صالحی تقاضای تجديد نظر در حکم صادره عليه ايشان را داد و آخرين دادگاه تجديد نظر در 20 اسفند 1385 برگزار شد. ما در جريان جزئيات کامل چگونگی برخورد مسئولين قضايی شما در تشريفات آخرين دادگاه تجديد نظر ايشان توسط منابع اطلاعاتی خود قرار گرفتيم. روش برخورد با پرونده صالحی و ساير همکاران ايشان فقط يک توهين به معيارهای شهروندی در نظام اجرايی قضايی است. اين بدون هيچ چون و چرايی غير قابل پذيرش است. 

دادگاه پايانی تجديد نظر محمود صالحي، جلال حسينی و محسن حکيمی در روز يکشنبه 20 اسفند ماه در بخش 7 دادگاه تجديد نظر کردستان به زور برگزار شد. هر سه اين متهمين به همراه وکيلشان؛ آقای محمد شريف طبق احضاريه دادگاه راس ساعت 9 صبح در محل دادگاه تجديد نظر کردستان حاضر شدند. بعد از کمی تاخير به آقای شريف اطلاع دادند که محمد مستوفی قاضی سرپرست بخش هفت در مرخصی است. طبق روال معمول آقای شريف به منشی دادگاه حضور خود و موکلينش را در دادگاه اعلام کرد و در حال ترک دادگاه بود که منشی از آنها خواست منتظر بماند تا ايشان به رئيس دادگاه اطلاع دهد. يک ساعت بعد به آنها اطلاع دادند که دادگاه بالاخره برگزار خواهد شد. دادگاه ساعت 10:45 صبح به رياست قاضی صادقی برگزار شد. 

هر چند ممکن است که شما بخاطر مسئوليت سنگين اداری تان بطور کامل در جريان جزئيات پرونده قرار نداشته باشيد اما اشايد علاقمند باشيد که در باره پيشينه اين تغييردر ترکيب دادگاه در آخرين لحظه بدانيد. در اولين دستگيری گروه هفت نفره سقز در ارديبهشت ماه 1383 آقای صادقی دادستان شهر سقز بود و بنا براين شخصا احکام دستگيری هر هفت نفر اين همکاران عضو اتحاديه های کارگری را امضا کرده بود. در دومين دادرسی که در دادگاه انقلاب سقز در آبان ماه 1385 برگزار شد ايشان رئيس اداره دادگستری در شهر سقز بودند. قاضی ای که عليه صالحی و سه نفر ديگر در آن دادگاه حکم صادر کردهمين آقای صادقی بعنوان قاضی جانشين بود. در حالی که حکم فقط بعداز تائيد آقای صادقی تصويب می شد. به عبار ت ديگر، صالحی و همکارانش در اسفند ماه 1385 در دادگاه تجديد نظرتوسط همان قاضی ای محاکمه می شدندکه دادستان زمان دستگيری اوليه آنها در ارديبهشت سال 1383 بود و همان کسی که حکم آنها را که توسط دومين دادگاه در آذرماه 1385 صادر شده بود تائيد کرد. تحت هر معيار آئين دادرسی معقول قضايی اين فقط يک بی شرمی تلقی می شود و بی شک جامعه بزرگ بين الملل نمی تواند اين موضوع را بپذيرد که چرا بايد آقای صادقی کسی که نه تنها دستور بازداشت اوليه متهمين را صادر کرده بلکه کسی که حکم اوليه را تائيد کرده بود در دادگاه نهايی تجديد نظرجايگزين آقای محمد مستوفی قاضی مسئول بخش هفت دادگاه تجديد نظر استان کردستان می شود. 

دستگيری محمود صالحی در فروردين ماه 1386 

اين که در اخرين دادرسی در 20 اسفند ماه 1385 هيچ حکم رسمی ای صادر نشده بود تقريبا عجيب بود. نه وکيل و نه متهمين هيچ کدام بطور رسمی از نتيجه دادرسی اطلاع پيدا نکردند. اما در 20 فروردين ماه 1386 خبرگزاری کار ايران، ايلنا گزارشی به نقل از محمد شريف وکيل صالحی مبنی براين که موکل ايشان دستگير شده است داد. بعدها آی تی يو سی مطلع شد که يکی از فرماندهان اداره حفاظت و حراست نيروهای انتظامی سقز حدود ساعت يک بعد از ظهر به محل کار صالحی در انجمن صنفی نانوايان آمده بود. اين فرمانده از آقای صالحی خواست که برای مذاکراتی با فرماندار و داستان شهر سقز پيرامون جشن اول ماه می امسال به دفتر دادستانی برود. اما به محض ورود صالحی به اداره دادستانی ايشان مطلع شد که دادگاه تجديد نظر کردستان حکم نهايی صادر کرده و ايشان را به يکسال زندان و سه سال تعليقی محکوم کرده است. در همان محل ايشان دستگير و بازداشت می شود در حالی که حق تماس با وکيل و خانواده هم نداشت. 

صالحی سپس به حکم صادره و دستگيری اش اعتراض کرد و از امضای حکم سرباز زد. وقتی که مقامات با تهديد همکاران صالحی و خانواده اش که اعلام کردند که شهر سقز را به اعتراض فرا خواهند خواند مواجه شدند، صالحی اجازه يافت با خانواده اش تلفنی صحبت کند. به اين ترتيب خانواده صالحی متوجه شدند که ايشان به سنندج مرکز استان کردستان منتقل شده است. بعد از آن ما توانستيم محل بازداشت صالحی را در زندان مرکزی شهر سنندج، بند 7 ، سلول 3 تعيين کنيم.  

حمله نيروهای امنيت به اجتماع کارگران در حمايت از صالحی 

در 27 فروردين ماه نيروهای امنيتی بطور خشونت باری تجمع حمايت از آزادی صالحی را مختل کردند. اين تجمع در محل کار محمود صالحی يعنی شرکت تعاونی مصرف کارگران سقز توسط دهها کارگر و فعال کارگری که بيشتر آنها کارگران نانوايی سقز بودند برگزار شد. آنگونه که گزارش شده نيروهای غير سمی امنيتی و لباس شخصی به کارگران با باتون و گاز اشک آور حمله کردند؛ چند کارگر طبق گزارش زخمی شدند. دو نفر از “گروه هفت نفره سقز” جلال حسينی (محکوم به 2 سال زندان در تاريخ 20 آبان 1385) و محمد عبدی پور(تبرئه شده در دادگاه تجديد نظر در همان ماه) به دادستانی احضار شده بودند تا مانع حضور آنها در اين تجمع شوند. عبدی پور تا پايان مراسم در اداره دادستانی در بازداشت بود و حسينی تهديد شد که او بخاطر حکمش نبايد در اين تجمع تحت هيچ شرايطی شرکت کند. همچنين گزارش شده است که پسر 17 ساله محمد صالحی ساماراند صالحی در جريان اين تجمع دستگير شد. دفتر شرکت تعاونی توسط نيروهای امنيتی بسته شد. 

جناب رئيس جمهور، آی تی يو سی بشدت دستگيری و احکام غير منصفانه صادره برای محمود صالحی را محکوم می کند. ما همچنين بشدت نگران وضعيت سلامتی ايشان هستيم. تا کنون کاملا محرز شده است که ايشان بيمار کليوی است. طبق تجربه قبلي، ما بسيار نگرانيم که ايشان در دوره بازداشت از کمکهای دارويی لازم محروم شود.ما بعدها متوجه شديم که چرا صالحی به شهر کاملا نظامی سنندج منتقل شده است در حالی که طبق دانسته های ما تحت قوانين جنايی ايران اگر قرار باشد که حکمی اجرا شود بايد در همان شهری که “جنايت” اتفاق افتاده اجرا شود. 

اما حقيقت همچنان باقی است و پر واضح است که محمود صالحی مورد آزار بی رحمانه، منظم و دائم توسط مقامات قضايی شما قرار داد. همانگونه که مطمئنا شما هم می دانيد ايشان به دفعات بی شمار بازداشت شده و بخاطر فعاليتهای بحق و مشروع اتحاديه های کارگری بويژه سازماندهی راهپيمايی روز اول ماه می و ساير اقدامات جمعی کارگران،سالهای بسياری را در زندان سپری کرده است. در ميان همه موارد بازداشتی ايشان می توان به اين موارد قبل از دستگيری در اول ماه می 1383 بخاطر سازماندهی تجمع اول ماه می سقز. اشاره کرد؛ در سال 1365 (به مدت 3 سال)، 1374، 1378 (به مدت 75 روز)،1379 (به مدت 10 ماه بعد از اينکه از حق ايستادن در اداره اتحاديه محروم شد )،و 1380 (به مدت چندين روز بعد از اينکه از کار اخراج شد.) 

از طرف کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های کارگری و ميليونها کارگری که در سراسر جهان، آی تی يو سی آنها را نمايندگی می کند من به شما جناب آقای رئيس جمهور توصيه می کنم که پادر ميانی کنيد و از مقامات مربوطه بخواهيد که محمود صالحی فورا آزاد شود، احکام صادره برای ايشان به يکباره و برای هميشه لغو شود، همه اتهامات عليه ايشان و بقيه اعضای اتحاديه کارگران “گروه هفت نفره سقز” بدون هيچ شرطی و بطور دائم حذف شود و اينکه قيد شود که به سرکوب حقوق اتحاديه های کارگری در ايران يکباره و برای هميشه پايان داده خواهد شد. 

مادامی که دولت شما به حقوق اتحاديه های کارگری و ساير حقوق بنيادين کارگران بعنوان حقوق به رسميت شناخته شده بين المللی که شما بخاطر عضويت در سازمان جهانی کار ملزم به رعايت آنها هستيد گردن نگذارد جنبش بين المللی اتحاديه های کارگری انتخابی جز ادامه کارزار عمومی عليه اين سرکوب نفرت انگيز و غير قابل پذيرش ندارد. 

ارادتمند٬ دبير کل٬ گای رايدر

اول ماه مه روز همبستگی بین المللی طبقه کارگر در راه است، این روز، روز اعتراض جهانی کارگران به دنیای وارونه ایست که در آن محرومیت تولید کنندگان اصلی ثروت از نعماتی که خود به دست خویش می آفرینند، اساس زندگی اجتماعی انسانهاست. دنیایی که در آن سهم ما کارگران به عنوان تولید کنندگان اصلی همه ی نعمات موجود، چیزی جز فقر و فلاکت پایان ناپذیر نیست و استیصال و درماندگی میلیاردها انسان  زحمتکش برای گذران زندگی در کنار کوهی از ثروت و نعمت سیمای آن است، یک دنیای وارونه و ضد انسانیست. اول ماه مه روز “نه بزرگ” ما کارگران به این دنیای وارونه است. 

کارگران!امسال ما در ایران در حالی به استقبال این روز جهانی میرویم که طی سال گذشته، خواست ها و مطالبات  ما در بخشهای مختلف نه تنها هیچ پاسخی نگرفت بلکه از سویی بر عمق و دامنه ی فقر و فلاکت ما بشدت افزوده شد و از طرف دیگر اعتراضات برخی مراکز کارگری و معلمان به عنوان بخش مهمی از طبقه ی ما، با خشونت پاسخ داده شد و در پایان سال هم، در حالی که خط فقر چهار صد هزار تومان اعلام شده بود حداقل دستمزد کارگران را مبلغ یکصد و هشتاد و سه هزار تومان به تصویب رساندند. 

این زندگی جهنمی شایسته ما نیست، هر زمان که میخواهند ما را اخراج میکنند، هر سال بیش از سال پیش به معیشت ما هجوم برده و سفره خالی ما را خالی تر میکنند، دستمزدهای زیر خط فقر ما را با تاخیر های چندین ماهه می پردازند، اجازه ایجاد تشکل در مراکز کارگری را به ما نمی دهند، طبقه بندی مشاغل اجرا نمیشود، استخدام رسمی رخت بر بسته و هر نوع قراردادی را که دلشان میخواهد به ما تحمیل میکنند، فعالین ما را به دلیل اقدام به گرامیداشت روز جهانیمان(اول ماه مه) با اتهامات بی پایه روانه زندان میکنند و از سویی با خشونت میخواهند ما به این زندگی جهنمی تمکین کنیم و صدایمان در نیاید.  

کارگران، معلمان و عموم زحمتکشاناول ماه مه به عنوان روز جهانی کارگر، فرصتی است که طی آن میتوانیم بیش از هر زمان دیگری در کنار هم و در صفوفی متحد خواست ها و مطالبات خود را مطرح کنیم، خواهان افزایش دستمزدها بشویم، آزادی محمود صالحی و معلمان بازداشتی را از زندان یکصدا فریاد زنیم، خواهان نظام هماهنگ پرداختها، طبقه بندی مشاغل و بازگشت بکار کلیه کارگرانی شویم که طی سالهای گذشته از کارهای خود اخراج شده اند و با هماهنگی با هم دست به ایجاد تشکلهای خود در محیطهای کارمان بزنیم و این حق ماست که همگام با کارگران سراسر جهان این روز را گرامی بداریم و آنرا به روز اعتراض به همه مشقاتی تبدیل کنیم که نظام سرمایه داری بر ما تحمیل کرده است.  

اول ماه مه روز ماست و ما در اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار، ضمن گرامیداشت این روز و تبریک پیشاپیش آن به کارگران، معلمان و عموم زحمتکشان و انسانهای برابری طلب، از همه ی آنان در سراسر کشور دعوت میکنیم  تا هر جا که هستند از هم اکنون به استقبال این روز بروند و آنرا در صفوفی بهم فشرده، با شکوه تر از هر سال برگزار کنند. 

زنده باد اول ماه مه!زنده باد همبستگی کارگری! 

اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار 2/2/1386 

www.ettehade.comk.ekhraji@gmail.com

دوست عزیزی که “پاسخ” رفیق فاتح بهرامی در دفاع از قطعنامه دفتر سیاسی حزب در ضمیمه انترناسیونال شماره ۱۸۸ را خوانده بود با اظهار تاسف میگفت که این چه پاسخی است؟ از لحن زشت، غیر رفیقانه و اتهامات متعدد در این “پاسخ” و همچنین تلاش برای پیچاندن مساله به شدت ناراحت و عمیقا متاٽر شده بود. انتظار بیشتری داشت! 

به اتهامات رنگارنگ مندرج در این “نقد” : “درماندگی و استیصال سیاسی”، “شانتاژ سیاسی”، “افتضاح سیاسی”، “پاپوش دوزی”، “تصویر جعلی ساختن از حزب”، “کینه از حزب”، “یکی از دست راستی ترین تبلیغات”، “این شغل دوستان”، “شانتاژ از سر استیصال”، “مشمئز کننده”، “فکری بحال خودتان بکنید”، “دکان فراکسیون”، “تبلیغات جنگ سردی”، “بغض و کینه از حزب”، اشاره میکرد. با اصرار خواهان این بود که به این نوشته پاسخ دهم.  

باید اذعان کنم که بعد از توضیحات این دوست قدیمی ام اصلا رغبتی به مطالعه و پاسخگویی به چنین نوشته ای را نداشتم. چرا باید به این اتهامات پاسخ داد؟ چرا باید به نوشته دیگری از جنس سایر نوشته های “جدل آنلاین” حال این بار در “انترناسیونال ضمیمه” پاسخ داد؟ چه ضرورتی دارد؟ مگر چه تعدادی در جنبش کمونیسم کارگری واقعا به این روش و شیوه در مباحٽ توسط خط چپ رادیکال حاکم بر حزب توجه کرده اند؟ به هر حال اصرار این دوست عزیز باعٽ شد تا با اکراه و بعد از گذشت چند روزی شروع به خواندن این نوشته کنم.  

با مطالعه این “سند تاریخی” همان احساس دوست عزیزم به من نیز دست داد. عمق تاٽرش را بیشتر درک کردم. واقعا جای تاسف دارد. از این دسته از رفقایم، علیرغم اختلاف سیاسی، انتظار بیشتری داشتم. بهتر دیدم برای ٽبت در تاریخ هم شده چند کلمه ای در این زمینه بگویم.  

چرا مجموعه ای از اتهام؟این سند گویا مجموعه ای است در اتهام زنی و زشت گویی. مجموعه ای است از آنچه تاکنون در نشریه “وزین و منطقی” “جدل آنلاین” علیه فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری درج شده است.  تاکنون پلمیک های زیادی در حزب ما وجود داشته است. اما شیوه اتخاذ شده در مباحٽ اخیر توسط رهبری حزب کمونیست کارگری تفاوت عمیق و فاحشی با تاریخ تاکنونی این حزب دارد. ما در مباحٽ خود علت اتخاذ این روش برخورد را از جانب رفقای رهبری کنونی حزب بارها توضیح داده ایم. گفته ایم که این روشی شناخته شده در سنت احزاب خط ۳ و چپ رادیکال است. تاکید کردیم که این سنت کوچکترین ربطی به سنت سیاسی کمونیسم کارگری منصور حکمت ندارد. گرد و خاک ایجاد میشود تا اصل قضیه در پس پرده بماند. سر و صدا ایجاد میشود تا گوشها نشوند. اینهم به هر حال روشی است و صاحبان چنین روشی دارای سنت و تاریخی در جامعه و “چپ” برای خود هستند!؟ جای چندانی برای “نصیحت” کردن نیست! باید علل روی آوری و دست بردن در این سنت را توضیح داد.  

اما همزمان که لیست “اتهامات” مندرج در این نوشته را مرور میکردم در عین حال تلاش کردم که بخاطر بیاورم که فاتح بهرامی در چه تعداد از مطالب خود تاکنونی چنین لحن و چنین اتهاماتی را به طرف جریان مورد نقد خود پرتاب کرده است؟ با چه تعداد عناصر “ضد کمونیست” و “بورژوا” و “منحط” اینگونه به بحٽ و جدل پرداخته است؟ به چه تعداد از جریانات و چهره های ملی – اسلامی اینگونه با خشم و نفرت برخورد کرده است؟ چه تعداد از چهرهای شناخته شده ضد انقلاب را اینگونه مورد “نقد بیرحمانه” خود قرار داده است؟ از خودم میپرسیدم مگر فراکسیون چه گفته است؟ کدام جنایتی را مرتکب شده است که چنین اتهاماتی را فاتح بهرامی ردیف کرده است؟ میدانم که فراکسیون قطعنامه دفتر سیاسی را نقد کرده است. گرایش راست حاکم بر این قطعنامه را مورد بحٽ قرار داده است. به هرحال هر چه تلاش کردم پاسخ قانع کننده ای نیافتم! 

شاید خواننده منصفی انتظار داشته باشد که نویسنده این نقد که یک ارگان حزبی را تماما در اختیار زشت گویی های خود قرار داده است، حداقل نقد فراکسیون را هم به قطعنامه دفتر سیاسی در کنار نقدش درج میکرد. کاری که ما همواره کرده ایم! شاید خوانندگانی که نقد فراکسیون، “چرخش به راست” به قطعنامه دفتر سیاسی را نخوانده اند، میدیدند که دلائل این برخورد عصبی و هیستریک چیست؟ و شاید پاسخی برای ضرورت این “نقد بیرحمانه” می یافتند! اما از قرار این انتظارات دیگر بیهوده است.  

اما زمانیکه به پایان مطالعه مطلب رسیدیم پاسخ سئوالات اولیه و ابهاماتم بیشتر روشن شد. خط مشی ای که “نقد” را مخالف “دشمنی” میداند. خطی که پاسخش در مقابل طرح آرایش رهبری جمعی در حزب، “سوزن زدن” است، خطی که در حال “عبور از منصور حکمت” است، برایش ضروری است که اینگونه هم برخورد کند. راه دیگری ندارد. چنین خطی نمیتواند صریح و روشن نقد سیاسی را بپذیرد. بپذیرید که اشتباه کرده است. منافع سکتاریستی مانع چنین حرکتی است. جالب است، این خط مشی آنجائیکه ناچار است به چرخش به راست حاکم در قطعنامه تن دهد باید این کار را با “فضا سازی” انجام دهد. باید به طرف مقابل اتهام بزند. این فرار به جلو است. فکر میکنم که عکس العمل این خط مشی نشان دهنده این است که متوجه شده اند، فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری یک منتقد دقیق اسناد جدید این خط است.  

در خروجی : پاسخ نقد سیاسی ؟مقاله انترناسیونال ضمیمه با یک نقل قول از منصور حکمت پس از استعفای رضا مقدم و اعلام شکست پروژه کمونیسم کارگری شروع میشود. منصور حکمت در آن نوشته تاریخی گوشه ای از سنت سیاسی انسانی و متمدنانه خود را به نمایش میگذارد. خداحافظ رفیق! در درجه اول متعجب شدم چرا رفقا به این سند متوسل شده اند؟ این سند چه ربطی به شیوه های تاکنونی خط مشی حاکم بر رهبری حزب دارد؟ برخی از این رفقا که متاسفانه هر گونه رفاقتی را له کرده اند؟ خداحافظ رفیق به هر حال با رفیقی دارد خداحافظی میکند! 

اما علت این توسل به منصور حکمت در این مجادله فراتر از مضمون نقل قول ذکر شده است. یک روش سیاسی در برخورد به مناسبات درونی را نشان میدهد. فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری قطعنامه دفتر سیاسی را نقد کرده اند. مستدل اعلام کرده است که این قطعنامه یک چرخش به راست است. اما پاسخ خط چپ رادیکال حاکم بر حزب چیست؟ در خروجی را نشان میدهند. با این رفقا به گونه ای صحبت میکنند که گویا این رفقا اعضا و کادرها و رهبری حزب نیستند؟ مرتب خداحافظی میکنند و دست تکان میدهند و بای بای میکنند! این چه روشی است؟ رفقای عزیز اتفاقی نیفتاده است. میتوانید با نقد فراکسیون موافق و یا مخالف باشید. میتوانید متمدنانه پاسخ دهید. نقد کنید. چرا در خروجی را نشان میدهید؟ چرا تند تند خداحافظی میکنید؟ آیا این روشی است که این خط مشی میخواهد از این پس در مقابل پلاتفرمهای سیاسی موجود در حزب مطرح کند؟ آیا از این پس باید انتظار داشت که هر نقد جدی ای با نشان دادن “در خروجی” پاسخ گیرد؟  

متاسفانه منصور حکمت در میان ما نیست که خود پاسخ مناسب به این روشها را دهد. و کاربرد غلط “خدا حافظ رفیق” را مانع شود. اما اگر بود شاید ضمیمه ای مینوشت و تلاش میکرد جلوی این سوء استفاده را بگیرد. همانگونه که اعلام کرده بود خط کمونیسم کارگری بر حزب حاکم نیست، شاید همانگونه هم اعلام میکرد که روش فعلی رهبری حزب ادامه منطقی خط مشی چپ رادیکالی است که در حزب در دورانی موجود بود با عروج جنبش سرنگونی طلبی رشد کرده است. شاید اعلام میکرد که بجای “خداحافظ رفیق” الان باید “زنده باد رفیق” را نوشت که پرچم کمونیسم کارگری را محکم در دست گرفته اید؟ از اینکه خواهان قرار دادن حزب بر روی استنتاجات ناشی از پلنوم ۱۴ هستید، تشکر میکرد. شاید؟   

اما لازم است چند کلمه ای هم در باره این عقب نشینی در پوشش اتهام زنی رفیق فاتح بهرامی بگویم.  

سکوت علامت رضا نیست؟ ضمیمه انترناسیونال میکوشد عدم پرداختن قطعنامه دفتر سیاسی به عوارض “بحران اتمی” را با توسل به مواضع تاکنونی حزب توضیح دهد. اینگونه جلوه میدهد که این “سکوت” معنی دار است. معنای آن قبلا در قطعنامه های حزب اعلام شده است. اما ظاهرا فراموش میشود که بحٽ ما اتفاقا بر سر یک چرخش سیاسی به راست در مواضع رهبری حزب در شرایط حاضر و نه گذشته است. بحٽ بر سر برخی از مواضع تاکنونی حزب نیست که خود ما هم در شکل دادن آنها سهیم بوده ایم. بحٽ بر سر خط مشی جدید رهبری حزب است. آیا فاتح بهرامی فراموش کرده است که چگونه رفیق حمید تقوایی درمقالاتش در انترناسیونال در قبال مساله فلسطین کل راه حل تاکنونی ما و کل راه حل مساله فلسطین را وارونه کرد؟ آیا فراموش شده است که چگونه اکٽریت دفتر سیاسی حتی حاضر نشد که بند پیشنهادی من در زمینه محکوم کردن سیاست تحریم اقتصادی اعمال شده توسط دولت اسرائیل و متحدینش را در قطعنامه پیشنهادی بگنجاند؟ نمیتوان زمانی که چرخشی در حال شکل گیری است تمام مواضع تاکنونی را مفروض گرفت.  

بعلاوه چه کسی گفته است که سکوت نشان تایید و قبول مواضع سیاسی و رسمی تاکنونی است؟ آیا فراموش شده است که رهبری حزب حتی حاضر نبود قطعنامه حزب در باره فلسطین را بسادگی در سایت روزنه درج کند؟ آیا با این منطق میتوان ادعا کرد که رهبری کنونی حزب خط مشی ارائه شده در پلنوم ۱۴ حزب توسط منصور حکمت را تایید میکند؟ اگر تایید میکند پس چگونه این “کینه توزی” با پلاتفرم و مباحٽ فراکسیون را توضیح میدهد؟ اگر تایید میکند چرا آن سخنرانی تاریخی را در نشریات حزبی درج نمیکنند؟ چرا به جای این ضمیمه، ضمیمه دیگری از انترناسیونال حاوی کل مباحٽ منصور حکمت در پلنوم ۱۴ را منتشر نمیکند؟ اگر سکوت علامت رضاست چرا ما شاهد بحٽی عمیق پیرامون این مباحٽ در حزب نیستیم؟ 

 اتفاقا از نقطه نظر من خط مشی حاکم برخی از سیاستهای تاکنونی حزب را بر طبق ادراکات خود دستکاری خواهد کرد. اما فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری این “سکوتها” و سپس “چرخشها” را مشکل خواهد کرد. آیا باز هم باید گفت که سکوت علامت رضا نیست؟ 

شکست دولت احمدی نژاد یا …؟قطعنامه با جنجال و هیاهیو اعلام میکند که دولت احمدی نژاد در مرعوب کردن جامعه شکست خورده است. ما در نقد قطعنامه اعلام کردیم که این سیاستی تقلیل گرایانه و “عقب” در برخورد به جمهوری اسلامی است. گفتیم که سیاست ارعاب احمدی نژاد “مرده” متولد شد. از پیش شکستش روشن بود. سیاست شمشیر خونین اسلام از زمان جنگ جناحها و روی کار آمدن خاتمی شکست خورده بود. نقد کردیم که این فقط شکست سیاست “دولت احمدی نژاد” نیست. اما فاتح بهرامی در دفاع از این سیاست به ما یاد آوری میکند که قطعنامه با چه زبانی نوشته شده است! و چند جا اشاره میکند که در قطعنامه هم ذکر شده است که این شکست سیاست جمهوری اسلامی است. اما بالاخره نمیپذیرد که این شکست مساله ای مربوط به حال نیست. فقط شکست دولت احمدی نژاد نیست. شکست کلیت رژیم اسلامی است. شکست کلیت جناح راست است. مربوط به کل موقعیت رژیم اسلامی و سیاست سرکوب و قداره بندی اش در قبال مردمی است که حکم سرنگونی اش را صادر کرده اند و اکنون دست به کار انداختنش هستند. از قرار فاتح بهرامی نمیداند که یک جبهه فعال در خود حکومت اسلامی خواهان اعلام شکست دولت احمدی نژاد و نه شکست کلیت راست و یا کلیت رژیم اسلامی است؟ از قرار ایشان متوجه نیستند که تاکید ما بر شکست سیاست غداره بندی رژیم و نه فقط احمدی نژاد تلاشی برای جلوگیری از مقبولیت این سیاستها است.  

اما از قرار حافظه شان یاری چندانی به ایشان در حل این مساله و علت دقت ما نمیکند. آیا ایشان فراموش کرده است که رفقا حمید تقوایی و مصطفی صابر در پیشنویس قطعنامه ای شعار “سرنگونی دولت احمدی نژاد” را مطرح میکردند؟ آیا ایشان فراموش کردند که این شعار به عنوان یک شعار “توده ای” از جانب ما و بعضا از جانت خود ایشان مورد نقد قرار گرفت و ناچارا تحت این عنوان که “اگر این شعار اینگونه واکنشهایی را در رهبری حزب ایجاد میکند، مسلما واکنش تندی را نیز در جامعه ایجاد خواهد کرد”، کنار گذشته شد؟ آن روز ما قادر شدیم جلوی آن چرخش به راست آشکار را سد کنیم، امروز دیگر به علت عدم حضورمان در دفتر سیاسی ناچاریم که با ارائه نقدمان رو به جامعه حرفمان را بزنیم و جلوی اینگونه چرخش به راست را در حد امکان بگیریم از این طریق سد کنیم.  

تخفیف به تروریسم دولتی : چگونه؟یکی از مبانی نقد ما به خط مشی رهبری کنونی حزب که در قطعنامه دفتر سیاسی هم رگه هایی از آن را شاهدیم تخفیف به قطب تروریسم دولتی است. فاتح بهرامی از این تز حمید تقوایی که اعلام کرده است غرب بهتر است به جای حمله به ایران از مبارزات مردم دفاع کنند، هیچگونه دفاعی نمیکند. گویا اصلا پایه بحٽ ما این نیست که ماشین نظامی غرب نه میتواند و نه میخواهد از مبارزات مردم در ایران دفاعی کند.( زور گویی و قلدری عظیم ترین ماشین میلیتاریسم جهان معاصر را چه به دفاع از مبارزات مردم؟ این تنها جریانات دست راستی پرو غربی هستند که چنین توهمات پوچی را ایجاد میکنند.) اما در عوض چند جمله در مورد برخورد به دو قطب تروریستی را در پاسخ ردیف میکند. این یک توهین آشکار به شعور خواننده است. نقد ما این نیست که حمید تقوایی در جایی و یا در مکانی نقدی به دو قطب تروریستی نداشته است. بحٽ بر سر “تخفیف” دادن به تروریسم دولتی است. بحٽ بر سر این است که سیاستهای حمید تقوایی بعضا خط مشی ای را در مقابل حزب قرار میدهد که نوعی “تخفیف” دادن به قطب تروریستی در آن نهفته است. آیا تزهای ایشان در زمینه مساله فلسطین و راه حل آن تصادفی بود؟ آیا منوط کردن حل مساله فلسطین به تعیین تکلیف با اسلام سیاسی به معنای تخفیف دادن به دولت اسرائیل، این بازوی منطقه ای تروریسم دولتی، نیست؟  

تحریم اقتصادی : ٽبات یا بی ٽباتی رژیم نویسنده انترناسیونال ناچار شده است در مقابل بحٽ ما به تکرار مواضع تاکنونی حزب در قبال تحریم اقتصادی بپردازد. این خوب است. ناشی از تلاش ماست. اما تا زمانیکه در قطعنامه اخیر مستتر نشده است دارای همان ارزش و اهمیت نیست. ما خواهان این هستیم که رهبری حزب رسما این ارزیابی از تحریم اقتصادی را در قطعنامه های امروزی خود مستتر کند. اشاره به گذشته کافی نیست. نمیتوان درست در زمانیکه شورای امنیت سازمان ملل در صدد اجرای احکام شدیدتر اقتصادی علیه ایران است چیزی در این باره نگفت و در مقابل نقد به این مساله، قطعنامه های چند سال پیش را جلو آورد. رفقای عزیز مساله تحریم اقتصادی اکنون اکتوئل شده است. در شرایط حاضر. چرا درست در شرایطی که تحریم اقتصادی عملی شده است شما اشاره ای به این مساله در قطعنامه نمیکنید؟ چرا در این شرایط جوهر مواضع کمونیستی حزب را “فرض” گرفته اید و حاضر نشدید در قطعنامه یک اشاره گذرا هم که شده به این مساله بکنید؟ دوست من چه کسی این موضع را از شما میپذیرد؟ آیا تصور میکنید فلان فعال ضد تحریم اقتصادی این موضع را از جانب شما خواهد پذیرفت؟   

اما مساله عدم اتخاذ موضع در قبال تحریم اقتصادی فراتر از یک “فراموشی” ساده در بیان موضع است. یک چرخش به راست است. قطعنامه به مساله “عوارض بحران اتمی” پرداخته است. اینگونه نیست که کاملا هم دچار “فراموشی” شده است. مساله را از زاویه ٽبات و یا بی ٽباتی رژیم اسلامی مورد ارزیابی قرار داده است. به تاٽیر تحریم اقتصادی بر روحیات مردم و افزایش انزجار مردم اشاره کرده است. این نگرش در بسیاری از مطالب رهبری حزب حاکم است. خلیل کیوان در مطلبی دیگر در انترناسیونال این فاکتور را رسما عاملی در جهت گسترش مبارزات مردم قلمداد کرده است. این متد و نگرش مورد نقد ماست. باز تاکید میکنیم این روش ارزیابی از تحریم اقتصادی و عوارضش یک نگرش راست است. هیچگونه گرد و خاک و پرتاب اتهام به سوی فراکسیون نمیتواند این نقد ما را کمرنگ کند.  

جنبش سرنگونی، انقلاب : تفاوتهایک نگرش موجود پوپولیستی در قطعنامه و همچنین در دفاعیه های فاتح بهرامی عدم تشخیص تفاوت جنبش سرنگونی و انقلاب است. منصور حکمت در نامه ای به حمید تقوایی و فاتح شیخ در این زمینه به روشنی صحبت کرده است. ما خواهان سرنگونی رژیم اسلامی در پس یک انقلاب کارگری هستیم. اما هر سرنگونی مترادف انقلاب نیست. “من جنبش مردم برای سرنگونی را، با همه خیزشها، قیامها، و نبردهایی که در بر خواهد داشت، از انقلابی که میتواند از دل این جنبش عروج کند، متمایز میکنیم.” (منصور حکمت) یکی فرض کردن سرنگونی با انقلاب ندیدن وجوه متفاوت و چند بعدی تحولات سیاسی در جامعه ایران است. ندیدن حضور گسترده بورژوازی در صف اپوزیسیون سرنگونی طلب است. معنای عملی این سیاست این است که این خط مشی تلاشی برای مقابله با تحرکات اپوزیسیون راست پرو غربی را سازمان نمیدهد. به این تز عمیقا پاسیفیستی بسنده کرده است که “در استراتژی راست پرو غرب برای کسب قدرت سیاسی جائی برای جنبش سرنگونی نیست.” این تز مخاطرات جدی ای برای کل کمونیسم کارگری بدنبال خواهد داشت. ما را در قبال این نیروهای راست عملا خنٽی و خلع سلاح میکند. بر اساس این نقطه نظرات “انتخابی” برای مردم لازم نیست. یک جبر گرایی مکانیکی جوهر این تز را بیان میکند. گویا جریانات راست از پیش تعهد داده اند که با جنبش سرنگونی کاری نخواهند داشت؟ معلوم نیست چرا؟ آیا ما کم شاهد آن بوده ایم که جریانات دست راستی با سوار شدن بر اعتراضات و جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم به قدرت خزیده اند؟ آیا جامعه ایران مستٽنی است؟ آیا پروسه قدرت گیری خمینی و سوار شدن بر جنبش سرنگونی طلبانه توده های مردم و بند و بست با بالا را ندیدیم؟ آیا واقعا از قدرت غرب برای حقنه کردن جریانات دست راستی بر گرده اعتراضات جامعه بی خبریم؟  

در این نگرش پوپولیستی اولا جنبش سرنگونی با یک چرخش جنبشی “پاک و منزه” و بدور از حضور جریانات راست پرو غربی تبیین میشود. اعلام میشود که جنبش سرنگونی مجموعه ای از احزاب سرنگونی طلب نیست. (بسیار خوب مسلما این طور است؟ اما این جنبش در برگیرنده این جریانات و احزاب هم هست. ندیدن این واقعیت به معنای ندیدن یک دینامیسم اساسی تحولات جامعه است.) و از طرف دیگر گویا این راست لطف کرده و با خوبی و خوشی مقاوله نامه امضا کرده و تعهد محضری سپرده است که با جنبش سرنگونی کاری ندارد و فقط از بالا، از طریق کودتا و یا جنگ به قدرت نزدیک خواهد شد؟ و به چپ تعهد سپرده است که او به بالا مشغول میشود و چپ به پایین مشغول شود. و هر که برد، برنده خواهد شد؟ چه موجودات ملوس و نازنینی؟ چه توافقاتی؟ چه تقسیم حوزه های فعالیتی؟ و برای اٽبات این “تعهدات” راست مرتبا به خصلت ضد انقلابی این جریانات اشاره میشود. و با یک چرخش ساده پوپولیستی و با یکی قلمداد کردن سرنگونی و انقلاب میکوشد تز خود را اٽبات کند. بر مبنای این تفکر پوپولیستی دیگر جدالی میان افق ها و آلترناتیو های جنبشهای طبقاتی در جنبش سرنگونی مطرح نیست. انتخابی در میان نیست. مردم نباید انتخاب کنند. راه هموار است. یک آلترناتیو وجود دارد. و آنهم چپ است و کمونیسم کارگری و لاغیر. معلوم نیست بحٽ بر سر اینکه باید نیروی اول اپوزیسیون شد، در کجای این چهارچوب قرار میگیرد؟ راستش مهم هم نیست که تبیین منصور حکمت از این واقعیت چیست؟ (“جنبش سرنگونی طلب این بار به مراتب تحزب یافته تر خواهد بود، احزاب و نیروهای سرنگونی طلب در عین تنش حاد با یکدیگر وارد این جدال میشوند. اینها آلترناتیو حکومتی واحدی را نمی پذیرند. همه نیروها سقوط رژیم اسلامی را به مٽابه گامی برای ایجاد نظام سیاسی مطلوب خود نگاه میکنند، و جدال واقعی میان این آلترناتیو ها و افق ها، میان جنبشهای طبقاتی و پرچمهای حزبی مختلف با پیشروی جنبش سرنگونی بیشتر اوج میگیرد.” منصور حکمت، جنبش توده ای برای سرنگونی رژیم آغاز میشود.) چرا که باید از منصور حکمت عبور کرد!  

بی پایه بودن این نقطه نظرات پوپولیستی واقعا ضرورتی برای نقد بیشتر باقی نمیگذارد.  اما پوپولیسم تنها ایراد این نقطه نظرات نیست. این تئوریها همانطور که اشاره کردم عمیقا پاسیفیستی است. کاری چندانی را در دستور قرار نمیدهد. بر این مبنا نیرویی را نباید شکست داد. ما نیروی اول هستیم. رقیبی وجود ندارد. میتوان سلانه سلانه آماده شد. هژمونی که داریم. حتما فردا هم “رهبر” میشویم؟ تعجیلی در کار نیست.  

انقلاب کارگری یا انقلاب کارگران و مردم؟ منتقد ما از اینکه اشاره کرده ایم قطعنامه خواهان “انقلاب کارگران و مردم” است به شدت برآشفته شده و ما را مورد شدیدترین انتقادات قرار داده است. ما چگونه به خود اجازه داده ایم و چنین انتقادی را به قطعنامه دفتر سیاسی که کوچکترین اشاره ای به انقلاب کارگری نمیکند، کرده ایم. در دفاع از قطعنامه تلاش شده که بگوید منظورشان خصلت انقلاب آتی نیست بلکه به ترکیب نیروهای اجتماعی شرکت کننده در انقلاب اشاره کرده اند. و از منصور حکمت هم نقل قول آورده اند که منظورشان خصلت انقلاب آتی نیست. پاسخ چیست؟ 

قطعنامه در مورد انقلاب آتی در ایران اظهار نظر کرده است؟ و از انقلاب کارگران و مردم صحبت کرده است. چند سئوال کوچک کم اهمیت : آیا قطعنامه از ترکیب اجتماعی پدیده ای که هنوز حادٽ نشده است، مطلع است؟ یا فقط میتواند از تلاش خود برای انجام و سازماندهی نوع معینی از انقلاب صحبت کند؟ آیا قطعنامه از ابعاد انقلاب احتمالی آتی در جامعه ایران مطلع است؟ آیا انقلاب آتی یک انقلاب همگانی خواهد بود؟ آیا از پیش روشن است که انقلاب کارگران به همراه مردم است؟ دوستان عزیز شما چگونه میتوانید در باره انقلابی که هنوز متولد نشده است اینگونه در مورد وزن و قد و اندامش صحبت کنید؟ 

ما خوشحالیم که انترناسیونال در مقابل نقد ما ناچار شده است علاوه بر “اظهار لطف بسیار” به ما، تاکیداتی هم بر خصلت انقلاب مورد نظر ما کمونیستهای کارگری بگذارد. این برای ما مایه خوشنودی است. اما این توجیهات شما قابل قبول نیست! پذیرش اصولی و متمدنانه نقد ما کاری ساده تر است. این سنت ماست! 

بیستم آپریل  ٢٠٠٧           saeed_modanlou@yahoo.comدر داخل سالن مدعوین تقریباً  سرجاهایشان نشسته اند∙ هر چه از جماعت توده ای٬ جبهه ملی و دوم خردای توی این شهر می شناسی اینجا نشسته∙ چشمهاتو دور می چرخانی تا شاید کسی دیگر غیر از جنس جماعت مذبور پیدا کنی! نصف بیشترشان را نمیشناسی∙ پس امیدوار میشوی همه از جنس آنهایی که میشناسی نباشند∙نیره توحیدی ضمن اینکه سخنران٬ اکبر گنجی را جامعه شناس معرفیش میکند جایزه هایی که اینجا و آنجا گرفته را هم برای حضار شماره میکند∙ از خودنویس طلا گرفته تا کلید دروازه شهر توی لیستش هست! بعد از سی خرداد ٦٠ اوضاع برای چپها توی ایران شده بود٬ “هر لحظه همراه دهشتِ مرگ زندگی کردن”∙ توی زندگی کمونیستها و آزادیخواهان هر کجای دنیا که نگاه کنید این وضع زیاد پیش آمده∙بالای نواب نرسیده به میدانی که اسمش را گذاشته بودند توحید٬ توی کوچه بن بست٬ طبقه دوم  ساختمانی که به خاطر رفت و آمدهای قبلی لو رفته به حساب میامد٬ از پنجره به کوچه چشم می انداختم٬ هر لحظه انتظار داشتم یک تویوتا پاترول توقف کند و چهار تا ریشدار مسلح از آن بجهند بیرون و یکراست بیایند سراغ من∙ گاهی فکر میکردم به احتمال زیاد٬ سر کوچه که میروم سوار تاکسی بشوم مرا خواهند گرفت∙ با حساب جمهوری اسلامی پرونده خوبی نداشتم∙ فعال اتحاد مبارزان کمونیست  بودم و کمیته شهرری هم از وقتی که از کارخانه فرار کرده بودم دنبالم بود∙ میدانستم اگر شناسایی و دستگیر بشوم تکه بزرگم میشود گوشم∙ با این وجود از خیلیهای دیگر از جنس خودم خوشبخت تر به حساب می آمدم∙ توانستم کاری توی دفتر مرکزی شرکت آلومتک پیدا کنم∙ هر روز سر کار رفتن و برگشتن محمل خوبی برای عادی جلوه دادن اوضاع و رفع شک و شبهه بود∙ از طرفی پولی هم در میامد٬ می شد راحت تر گذران کرد∙ گاهی اوقات اوضاع حسابی قمر در عقرب می شد∙ یک روزی نشسته بودم٬ نزدیک در ساختمان صدای خفیف ماشینی که برایم آشنا نبود شنیدم∙ از پنجره نگاه کردم یک پاترول سپاه٬ دو نفر فوری ازآن بیرون پریدند و آمدند به طرف ساختمان ما∙ هیچ پناهگاهی جز دستشویی نبود! فکر کردم اگر شروع کردند به شکستن در٬ از پنجره دستشویی بپرم بیرون! بعداً که فاصله پنجره را تا زمین سنجیدم مطمئن شدم که پریدن از آنجا هیچ نتیجه ای به جز شکستن دست و پایم  نمیداشت∙ باری٬ مدتی صبر کردم خبری نشد∙ کم کم جرئت کردم از پنجره به بیرون نگاه کنم∙ تعدادی جوان زیر زمین همین ساختمان چندتا چرخ خیاطی گذاشته بودند و بقول خودشان برای بازار سری دوزی میکردند∙ گاهی اوقات صدای ضبط صوتشان با آهنگ یساری تا داخل کوچه میرفت٬ یک حزب اللهی شیرپاک خورده خبر داد آمدند نوارهایشان را گرفتند تا ببرند وسیله لهو و لعب را به آتش بکشند! پنجره را باز کردم دیدم یک آخوند تازه نفس به عینه شکل همین مقتدا صدر معروف٬ از پاترول آمده پایین دارد به این جوانهای سری دوز  پندهای حکیمانه اسلامی می دهد∙ پاسدار دیگری تعدادی نوار را دورش کش انداخته توی دستش دارد∙ آژیر خطر اشتباه هم می توانست کار دست آدم بدهد! هر روز از رادیو و تلویزیون می شنوی  که عده ای مثل خودت را کشتند∙ توی همان هیس و بیس خبر دار میشوی که جواد قاعدی را کشتند٬ میرویم دیدن مادرش∙ همانجا می فهمی که صادق قاعدی را قبلاً کشته اند∙  غم جانگدازی که در چهره  مادر نشسته قابل توصیف نیست! چه میتوانستم بگویم تا کمی تسلی خاطر پیدا کند؟ به چشمانش نگاه میکردم∙  قادر به تکلم نبودم∙ توی این شرایط آدم به هر چیزی فکر میکند∙ خوشبینانه ترینش این است که بالاخره این وضع تغییر خواهد کرد و اوضاع عادی تر خواهد شد∙  امید به اینکه دنیا عوض خواهد شد ادامه زندگی را ممکن میکند∙ امید به اینکه آدمکشهای جمهوری اسلامی یک روزی به دادگاه کشیده خواهند شد٬ مایه رویاهای روزانه ات را فراهم میاورد∙ گاهی هم خوابش را میبینی!تنها چیزی را به آن فکر نمیکنی این است که یک روزی یکی از همین قاتلها که تو یکی خوش شانس تر بودی توانستی از گلوله اش بپری و جانت را در ببری٬ توی یک جای دیگر دنیا بدون اینکه محاکمه شده باشد∙ بدون اینکه بگوید از کرده اش پشیمان است∙ با ده تا جایزه و حَشَم و توله  بنشیند جلوی تو و  دوصد تای دیگر٬ کلاس درس مارکس و تاریخ و ماکس وبر و جامعه شناسی و دمکراسی و سکولاریسم و اسلام مدرن! و غیره و ذالک برایت باز کند!  بعد هم اعلام کند موقع سوال و جواب تا دلتون بخواد مینشینم جواب میدم∙ پیش خودم میگم٬ خُب٬ باز هم جای شکرش باقیه∙ یک فرصتی هم لابد گیر من میاد یک تو دهنی بهش بزنم! بالاخره ما طاقت آوردیم و حوصله به خرج دادیم تا درس مارکس و تاریخ و دمکراسی و فلان و بیسار تمام شد∙ توده ایها و جبهه ملی چیها و دوم خردادیهای چهره آشنا هورا کشیدند و برایش کف زدند! نیره توحیدی نشسته بود و نوبت میداد∙ اعلام کردند که دو دقیقه بیشتر وقت نباید صرف سوال شود! حالا آدم توی دلش صدتا  نقشه برای این دو دقیقه میکشد که چه بگوید! بعد از دو سه نفر دوم خردادی  که خیلی جنابشان را نوازش دادند٬ علی جوادی که تا حالا مرتب داشت بغل دست من یادداشتهای ریز بر میداشت توانست دو دقیقه وقت حرف زدن بگیرد!  همانطور که به یادداشتش نگاه میکرد با استناد به جمله ای که  گنجی حین صحبتش اظهار داشته بود در حالیکه چشم به یادداشتش داشت گفت: ” شما از قول کسی گفتید که هر دینداری باید بیاید جنایات دین خودش را برملا کند∙ به عنوان یک مومن مدرن اسلامی شما هم بیایید جنایات اسلام و جمهوری اسلامی را که خودتان هم آن زمان در بحبوحه کشتارهایش دخیل بودید٬ برملا کنید و برای ما بگویید چه گذشت! من فکر میکنم که شما باید پشت میز محاکمه قرار بگیرید”یک نفر که یک ردیف بالاتر دست راستم نشسته بود حین صحبتهای علی جوادی بلند شد و بنای داد و بیداد گذاشت٬ ” آقا این حرفها چیه٬ ما نمیخواهیم اینجور حرفها اینجا زده بشه٬ اینجا حرف دمکراسیه! ” برگشتم بهش چشم غره رفتم ٬ بیشین آقا! دیدم تنها نیستم چند نفر دیگر که دور و بر ما نشسته اند دارند مثل من به او چشم غره میروند∙ ساکت شد نشست∙ فهمیدم حرف علی جوادی هم توی سالن کم طرفدار ندارد∙پیش خودم میگویم  اگر من بتوانم وقت بگیرم خواهم گفت:  آقای گنجی٬ گیریم که شما اصلاً شدی یک آدم خوب! این هم بماند که شما به هیچ وجه اظهار پشیمانی نیز نکردی  و چیزی هم از آن صحنه های مخوف اعدام داخل سوله ها و پیچ توبه و جعبه قیامت و گورهای دسته جمعی در آن مملکت نگفتی∙ لابد برای کاریر سیاسیت صرف نمیکند∙ ما این را میفهمیم! با این حساب آیا واقعاً سزاوار است شما بیایید به ما درس مارکس و حقوق بشرهم بدهید؟!  اینهمه جایزه بگیرید و بشوید رهبر آینده مردم؟! و به ما بگویید برویم  از خودمان انتقاد کنیم؟! آنوقت که ما مارکس میخواندیم و مارکس به خیابان و کارخانه میبردیم  شما دنبال گرفتن و کشتن ما بودی! تا حالا حتی یک نفر در میان شما مجریان فرامین خمینی در زندانها که “اصلاح طلب” و ” دمکرات ” و” سکولار” و “اپوزیسیون جمهوری اسلامی”  و نمیدانم  “اهل دیالوگ” و “قهرمان حقوق بشر” شد٬ شهمامتش را نداشت بیاید به مردم بگوید این همه جنایت و کشتار انسانها را چگونه جمهوری اسلامی مرتکب شد∙ ” حقوق بشر” تان شامل این جوراتفاقات نمیشود؟! خودتان از حقوق بشر مصونیت سیاسی گرفته اید؟!  یک نفر از شما تا حالا نیامده بگوید٬ خود شاهد چه صحنه هایی بود∙ نیامد کمک کند گورهای بی نام و نشان شناسایی شود∙ کسی از شما نیامده حتی گوشه کوچکی از تباه سازی زندگی این همه انسان را اعتراف کند∙ اتفاقاً همان جامعه شناسان میگویند که برخی از جنایتکاران بعد از مدت زمانی دچار عذاب وجدان می شوند و دست به اعتراف و پوزش خواهی و طلب بخشش از مردم میزنند∙ آیا احدی در میان شما نیست که دچار عذاب وجدان شده باشد؟  یکسره از همانجا به ” حقوق بشر” و ” دمکراسی”  شیفت کردید؟! همه تان شدید “متخصص دمکراسی” و “آموزگارسکولاریسم” و دیالوگ باز و جامعه شناس و این جور چیزها و حالا ماشا الله شما یکی  یک گام جلوتر گذاشتید مارکس هم به ما درس می دهید!! این یکی را دیگر نمیدانم چکارش میشه کرد؟!!جالب بود∙ سه نفر دیگر توده ای و دوم خردادی به انتخاب نیره توحیدی سوالاتی کردند و  گنجی هنوزداشت پاسخ جوادی را میداد! میگوید ” ازکجا میداند که او در این کشتارها دست داشته ؟”  می پرسد ” به چه دلیلی مرا متهم میکنید که در کشتارها دست داشته ام؟ “من آنموقع جوان بودم∙” دیگر اجازه حرف زدن به جوادی داده نمیشود و من پیش خود میگویم٬ اینهمه آدم توی سالن هست و نصف بیشتر آنها شاید مخالف ما باشند٬ چرا کسی آنها را متهم نمیکند؟! شما جناب گنجی از امام عزیزتان حکم داشته اید٬ شما صاحب منصب اسم و رسم دارِ دستگاه سرکوب و کشتار جمهوری اسلامی بودید∙ رفیق بغل دستی متهمین ردیف اوّل حجاریان بانی وزارت اطلاعات و جلایی پور قاتل یک قلم ٥٩ نفر جوان هستید∙ جوان بودید؟! ما هم جوان بودیم در آن زمان∙ بیا بگو چه گذشت؟! چه خاطره های شوم در دلت نهفته داری؟! اگر انسان خوبی شدی و واقعاً دوست داری از انسان و از مارکس شروع کنی اول بیا بگو چه میدانی از آنچه که گذشت∙ آنچه که  بینتان قرار است٬ کمتر کسی بداند! آن قرار را بشکن! از اول نرو برای “دمکراسی” غش و ضعف و اعتصاب و عکس و تفصیلات نکن! از شکستن قرارت با بقیه همکاسه های قدیمت شروع کن! گنجی در ادامه حرفهایش در حالیکه نوک انگشتانش را به هم میفشارد و به سبک حوزه علمیه  در هوا پیچ و تابش میدهد٬ با شناعت تمام دست به مغلطه می زند٬ با استناد به همکاری  توده ایها و اکثریتی ها با جمهوری اسلامی و لو دادنِِ فعالین سیاسی و چپها به جوخه های مرگ جمهوری اسلامی٬ توده ایها و اکثریتی ها را با چپها قاطی میزند و تقصیر را به گردن همه چپ جامعه می اندازد٬ همه را یک کاسه میکند و نتیجه میگرید  که “حالا وقتش است که همه با هم آشتی کنیم! همه انتقاد از خود کنیم! ” توی  مایۀ آشتی کنان و کنار هم دمکرات وار کار و کاسبی سیاسی کردن٬ گنجی خیلی فرشته وار و به استادی سخن چرخاند! در ادامه مغلطه کاریش نظر می دهد که ” یک عده هم  بلند شدند میخواستند کردستان را جدا کنند! آقای خمینی هم ارتش را فرستاد سرکوبشان کردند∙”  دنائت و رذالت از این بیشتر میشود؟! با این حساب تمام آن جوانانی را که خلخالی ایستاده و نشسته و روی برانکار به خط کرد و تیرباران نمود∙ همه آن تصاویر فجیعی که این روزها از کشتارهای کردستان در دسترس رسانه ها و سایتهای اینترنتی قرار گرفته∙ همه آن بمبهایی که با هلی کوپتر و هواپیماهای جنگی بسیاری از مردم کردستان را زیر آوار خانه هایشان مدفون کرد∙ با این گفته که “عده ای میخواستند کردستان را جدا کنند” مالیده حساب میشود و از این بابت مردم ” در دامن مام وطن” یک چیزی هم بدهکار خمینی میشوند که کردستان را برایشان ” نجات” داد! دارند برای خمینی پرونده ” ملّی” هم درست میکنند! آن وقت من هم باید بروم کلی از خودم انتقاد کنم که زمینه آشتی ام با جناب ایشان فراهم آمده باشد! همه قرار است ” ملّی- اسلامی ” بشویم∙ فعلاً حاضریم مایه اسلامش را هم کمترکنیم !! بیایید بخرید٬ جنس خوبیه!  حتی اگر به فرض محا ل ایشان به آرزوی آشتیش با ما هم برسد٬ باز هم ایشان موقعیت و امکاناتی که برایش فراهم نموده اند هزار برابر ما است∙ این را چه باید کرد؟! اینجا هم که ما بازنده ایم؟! گنجی این را خوب میداند و آشتی طلبیش هم صرفاً از این روست∙ آشتی طلبیش با ما نیز چیزی به جزکاسبکاری سیاسی آنهم از نوع رذیلانه اش نیست∙ یک معامله سیاسی است که فقط یک طرف در آن سود میبرد! آشتی ما با گنجی  معنی جز این دارد که ما بنشینیم اینجا برای لاطائلاتی که ایشان سر هم میکند کف بزنیم و هلهله کنیم؟! جز این است که این جور حرفها که امثال ایشان میزنند یک عمر تنها باب دل همان توده ایها و جبهه ملی چیها و دوم خردادیها بوده؟ جز این است که برای مردم نفعی بجز دنبال نخود سیاه فرستاده شدنشان نداشته؟! ثمرش بجز اسم و رسم پیدا کردن آدمکشهای دیروز زندانهای مخوف جمهوری اسلامی چه چیز دیگری بود؟وانگهی٬ همان توده ایها و اکثریتی هایی که گنجی میگوید با جمهوری اسلامی همکاری کردند و دیگران را لو دادند٬ دقیقاً همانهایی هستند که فعلاً روبروی ایشان نشسته اند و دارند برایش کف میزنند! گنجی مشکل آشتی با آنان را ندارد∙ آنها از اول با گنجی آشتی بوده اند∙ منتها جناب گنجی امامشان آن موقع در مورد آنها کم لطفی کردند!  الآَن هم سور و سات تبلیغ و میزبانیشان را فراهم می آورند∙ روی کولشان میگذارندش و مجلس گردانی میکنند! آدم حیران میماند! گنجی اینها را متهم به همکاری با جمهوری اسلامی و متهم به لو دادن دیگران به جوخه های مرگ جمهوری اسلامی میکند∙ یعنی متهم به همکاری با خودش٬ آنزمان که دستش توی آن کار بود! لحنش طوری است که خودش را از آنها قدری طلبکار هم می داند!  اینها دسته جمعی آنجا نشسته اند و این را می شنوند٬ عین خیالشان نیست! بلند میشوند برایش دست میزنند∙ یک حرف با مزه پرت می کند همه شان ریسه میروند! قربان صدقه اش میروند! هزار جور داستان برای دین و اسلامی که از بین نخواهد رفت و به قول خودش ” دین هزارتا جان داره چکاریش میتونی بکنی؟! ” و دمکراسی بالایش کج است و پایینش راست است و وسطش قلمبه٬ تحویل جماعت میدهد! اسلام مدرن و ده بیست تا فیلسوف و جامعه شناس و اسلام شناس و اسلام یک و اسلام دو و اسلام سه٬ و مسیحی و مارکس و  رمل و اسطرلاب به هم میبافد که ملغمه دمکراسیش را به هم جوش بدهد! می گوید “هر کس قرآن را برای خودش تفسیر میکند”∙ “قرائت امروزی قرآن با قرآئت هزار و چهارصد سال پیش البته باید فرق کند”! هرچه دستهایم را در هوا تکان میدهم برای نوبت٬ نیره توحیدی می بیند و با سر و چشم طوری علامت میدهد که بله نفر بعدی تو هستی! ولی تا آخر کار مرتب دوم خردادیها را بهشان نوبت میدهد! این دفعه میخواهم  سوال دیگری ازاو بکنم ٬ اما انگار چاره ای نیست مجبورم دوباره سوال را توی ذهن و زیر لبم زمزمه کنم∙  میگویم آقای گنجی٬ توی قرآن نوشته٬ آدم مرتد و از دین برگشته را  باید دست راست با پای چپش و یا بالعکس  برید∙ تفسیر امروزی و قرائت مدرنش از نظر شما چه میتواند باشد که اینهمه اسلام شناس و جامعه شناس لازم دارد؟! حتی نمیتوان گفت این عمل درهزار و چهارصد سال پیش هم به شدت ضد انسانی نبود∙ یا نوشته که مرد میتواند زنش را کتک بزند تا مطیع او شود∙ تفسیر امروزیش چیست که یک مفسر درجه اول “اسلام مدرن” میتواند به ما بیاموزد؟! این همه بی حقوقی و بی احترامی به زن در قرآن  و اسلام در همان زمان محمد هم خلاف شأنی بود که زن از آن برخوردار بود∙ تاریخ همان عصر شترچرانی  شبه جزیره عربستان نشان میدهد  زن خارج از حیطه اسلام احترام و مقام بالاتری داشت∙ دست آخر پای شیرین عبادی را هم به میان میکشد و میگوید٬ ” شیرین عبادی را چرا مزدور جمهوری اسلامی خطاب میکنید او برای حقوق بشر زحمت کشیده٬ جایزه نوبل گرفته و قهرمان ملی ایران است∙” ملاحظه میکنید تا چه درجه نازل و لجن در صف مدافعین شیرین عبادی ظاهر میشود؟! این ” قهرمان ” چه فرقی میکند که از جمهوری اسلامی مزد بگیرد یا نگیرد∙ بحث این است که جایزه معروفش را میبرد می اندازد به گردن وحوش مجلس شوربای اسلامی که دارند سر پول و پله و لفت لیسهای کلانشان پا روی دُم  یکدیگر میگذارند و سر لفت و لیس هایشان با هم کورس گذاشته اند! هر یکی آن یکی رقیب دیگرش را توی روزنامه ها و سایتهای خبریِ دارو دسته خودش٬ مافیا خطاب میکند! مافیای آهن و سیمان و دارو و نفت و گاز و وسایل یدکی اتومبیل و کلیه مواد صنعتی و برج و ساختمان و زمین خواری و گمرک شخصی و شیلات و بودجه مملکت بگیر تا  قند و شکر و آرد وبرنج و چای و کره و پنیر و مربا و گوجه فرنگی و سیب زمینی و ماش وعدس و آرد نخودچی! یک سری به سایت ” بازتاب “  بزنید مافیای قیر هم جدیداً اعلام وجود کرده! هیچ چیزی توی آن مملکت از خیر سر اینها بی مافیا نیست∙ هیچ فعالیت اقتصادی به قول معروف٬ جونداری٬ بدون دخالت اینها و بدون زد و بند و باند بازی وحساب سازی در بانکها و بدون رشوه پردازی و چرب کردن سبیل ملا و مکلای مجلس کفتارهای اسلامی  صورت نمی گیرد!    علی جوادی کم کم دارد حوصله اش سر میرود∙ با دستهایش جلوی دهن دره اش را می گیرد∙ می گوید٬ “خسته شدم٬ برویم”  ولی من هنوز از پا نیفتاده ام و مترصد دو دقیقه ام هستم! دست چپم  چند صندلی آنطرفتر چشمم به کاظم علمداری می افتد∙ ایشان در اوج دوم خرداد سخنور خاتمی چی ماهری بود! پهلوان میدان دوم خرداد و” گفتگوی تمدنها” و فروش ” اصلاحات ”  به اتفاق نیره توحیدی در این شهر و آ ن شهر مجالس می آراست∙ خاتمی جان روی کولشان بود و مجلس گردانی میکردند! کسی اگر جرئت داشت جلوی ایشان نازکتر از گل به خاتمی و اصلاحات اسلامیش بگوید  به ضرب سخن فیتیله پیچش میکرد! حالا کمتر صحبت میکند∙ در حاشیه می ایستد و اینطور مینماید که مسئول و ناظر حُسن انجام کار است!  به صرافت افتادم که از گنجی بگذرم و سوالم را از ایشان بکنم∙ میخواهم بگویم٬ آقای علمداری حالتان خوب است؟! من داشتم برنامه تلویزیونی شما را تماشا میکردم و شنیدم که به صراحت گفتید ” خاتمی دیگر یک مهره سوخته است”!  می خواستم بدانم این دانشمند جامعه شناس که جلوی ما نشسته است∙ این مفسر جدید دمکراسی اسلام مدرن و پاستوریزه! این روباهی که رفته در خم رنگ و طاووس علیین شده و این قهرمان حقوق بشر!  این مهرۀ از کثرت جایزه زراندود شده با همه عکس و تفصیلات٬ فکر میکنید چقدر زمان برای سوختنشان باقی مانده است؟!هر چه دستهایم را در هوا تکان میدهم٬ هر چه این پا و آن پا میکنم∙ هر چه که بیتابی میکنم∙ نیره توحیدی رخصت این دو دقیقه “لامسّب” را به من نمی دهد که نمی دهد!